საქართველოს ლიტერატურული პორტალი

ჩემი ნაწარმოებები

ღმერთო აცხონე შექსპირის სული

09.10.2026

252

ერთ კვირა დილას თეკლა ტელეფონის ზარმა გააღვიძა. ნამძინარევმა ეკრანს რომ დახედა, თვალებს არ დაუჯერა და საგულდაგულოდ მოისრისა: იქნებ მეჩვენებაო, თუმცა თვალი ნამდვილად არ ატყუებდა — ეს მისი ყოფილი კლასელი ეკუშა იყო: — გოგო, როგორ ხარ? ერთ თვეში კლასელები ვიკრიბებით, სკოლის დამთავრების იუბილე უნდა აღვნიშნოთ, გავიხსენებთ სკოლის წლებს, ძველ ცელქობებს და მთელ ამბებს — ჰიჰი, ჩაიხითხითა ეშმაკურად.

ნოველა

კომედია

ემპაირ სტეიტ ბილდინგის თავზე მდგომის ფიქრები

19.09.2026

რა საოცარ ფერებში მესახება ყოველი ემპაირ სტეიტ ბილდინგის თავზე მდგომს მაღამდება . თუ ვერ იგრძნო სამყარომ ამქვენად როს მოვედი, ალბათ ჩემი წასვლითაც რამე არ დაშავდება

სხედან და ითვლიან სიცოცხლეს წუთები

10.08.2026

104

სხედან და ითვლიან სიცოცხლეს წუთები. რთულია ? არც ისე უდროოდ სიკვდილი. შემთხვევით ერთმანეთს შეეხო მუხლები ჩვენი და არ მტიკა-ვხალისობ,ვიღიმი. -რას შვები როგორ ხარ ? რა ხანი გასულა ... -რა მიჭირს,შენც ხედავ ცხოვრება გრძელდება.

მამა უყვირის დედას

05.08.2026

481

მამა უყვირის დედას, დედა უყვირის მამას. მე ამ ყველაფერს ვხედავ, მაგრამ არ ვიმჩნევ-ვმალავ. თავს შევაფარებ საწოლს, ყურშას ჩავიკრავ გულში. მერე ოცნებევს ვაწყობ და ჩავჩურჩულებ ყურში:

ხმაში მოგონების მტანჯველ იარებად

02.07.2026

118

ხმაში მოგონების მტანჯველ იარებად, ბოღმის მლაშე ბურთი ყელში გაჩხერილა, უწყვეტ მოლოდინად არ-აღიარება, უმწეობის ღმერთებს შვილად გასჩენიათ გრძნობის- ღრმა უფსკრულში მწარედ დანარცხება და კვლავ ფრთების გაშლა გემის იალქნებად

ალბათ აევსოთ მოთმინების ღრუბელი ღმერთებს

01.07.2026

131

ალბათ აევსოთ მოთმინების ღრუბელი ღმერთებს და საბოლოოდ ჩაიქნიეს მათ ჩემზე ხელი. კვლავ სათითაოდ გადავითვლი შენს ზურგზე ნეკნებს, იქნებ ის ერთი ვერ ვიპოვნო - არ იყოს მთელი

შექსპირი - მე-18 სონეტი (თარგმანი)

01.03.2026

210

ვით შეგადარო ცხელ- ბობოქარ ზაფხულის დღეებს ? შენი მშვენება უფრო მწველი და დიადია, მკაცრი ქარები ტოტებს ამტვრევს მაისის ხეებს, ჩვენი ზაფხულის სიმოკლე კი მეტად მზარდია. ხომ ანათებენ ზეცის თვალნი ხან ძლიერ მწველად, თუმც ფერმკრთალდება ვარსკვლავეთიც მოოქროვილი,

ზამთარი სოფლად

18.02.2026

248

ეს არის ლექსი იმ პარადოქსზე, როცა ადგილი გტკენს, გახრჩობს, მაგრამ მაინც გიყვარს და გიხმობს. ლექსი აღწერს ზამთარს სოფლად — მძიმე, ჩუმ და დამთრგუნველ სივრცეს, სადაც მთები ისე ახლოსაა, თითქოს სუნთქვას გართმევს. ნისლი, სიცივე და უტყვი ბუნება ქმნის მარტოობისა და სევდის განცდას.

ფრთებს გიკვეცავდნენ- მაინც ფრინავდი

17.02.2026

250

ლექსი გვიყვება არა უბრალოდ გადარჩენაზე, არამედ ხელახლა დაბადებაზე — იმაზე, რომ ზოგჯერ ადამიანი ყველაზე ძლიერად სწორედ მაშინ იბადება, როცა ყველაზე მეტად ცდილობენ მის გატეხას.

Რა იცის ქმარმა

07.02.2026

286

Შემომეხარჯა თითქმის უკლევლივ Ყველა ოცნება - ესეც ბედია, Შენც დამივიწყე - რადგან ხანდახან, ეს ოცნებებიც გადამდებია. Თუ ყოველ ჯერზე უკან ვბრუნდები, Როს ტკივილები აყეფდებიან,

...