© 2026 ყველა უფლება დაცულია
მარი ბაიდოშვილი
3.56
05.08.2026
419
მამა უყვირის დედას, დედა უყვირის მამას. მე ამ ყველაფერს ვხედავ, მაგრამ არ ვიმჩნევ-ვმალავ. თავს შევაფარებ საწოლს, ყურშას ჩავიკრავ გულში. მერე ოცნებევს ვაწყობ და ჩავჩურჩულებ ყურში:
02.07.2026
89
ხმაში მოგონების მტანჯველ იარებად, ბოღმის მლაშე ბურთი ყელში გაჩხერილა, უწყვეტ მოლოდინად არ-აღიარება, უმწეობის ღმერთებს შვილად გასჩენიათ გრძნობის- ღრმა უფსკრულში მწარედ დანარცხება და კვლავ ფრთების გაშლა გემის იალქნებად
01.07.2026
98
ალბათ აევსოთ მოთმინების ღრუბელი ღმერთებს და საბოლოოდ ჩაიქნიეს მათ ჩემზე ხელი. კვლავ სათითაოდ გადავითვლი შენს ზურგზე ნეკნებს, იქნებ ის ერთი ვერ ვიპოვნო - არ იყოს მთელი
01.03.2026
167
ვით შეგადარო ცხელ- ბობოქარ ზაფხულის დღეებს ? შენი მშვენება უფრო მწველი და დიადია, მკაცრი ქარები ტოტებს ამტვრევს მაისის ხეებს, ჩვენი ზაფხულის სიმოკლე კი მეტად მზარდია. ხომ ანათებენ ზეცის თვალნი ხან ძლიერ მწველად, თუმც ფერმკრთალდება ვარსკვლავეთიც მოოქროვილი,
18.02.2026
217
ეს არის ლექსი იმ პარადოქსზე, როცა ადგილი გტკენს, გახრჩობს, მაგრამ მაინც გიყვარს და გიხმობს. ლექსი აღწერს ზამთარს სოფლად — მძიმე, ჩუმ და დამთრგუნველ სივრცეს, სადაც მთები ისე ახლოსაა, თითქოს სუნთქვას გართმევს. ნისლი, სიცივე და უტყვი ბუნება ქმნის მარტოობისა და სევდის განცდას.
17.02.2026
219
ლექსი გვიყვება არა უბრალოდ გადარჩენაზე, არამედ ხელახლა დაბადებაზე — იმაზე, რომ ზოგჯერ ადამიანი ყველაზე ძლიერად სწორედ მაშინ იბადება, როცა ყველაზე მეტად ცდილობენ მის გატეხას.
07.02.2026
257
Შემომეხარჯა თითქმის უკლევლივ Ყველა ოცნება - ესეც ბედია, Შენც დამივიწყე - რადგან ხანდახან, ეს ოცნებებიც გადამდებია. Თუ ყოველ ჯერზე უკან ვბრუნდები, Როს ტკივილები აყეფდებიან,
04.02.2026
404
სევდით ივსება ავზი, ასე შევცურავ-ბლუზით. შენ გირჩევნია ჯაზი, მე ვამჯობინე ბლუზი ველტვი აღმართ გზებს -ხვეულს, ეს სიმარტივე მზღუდავს. შენ ეწაფები სხეულს,
07.01.2026
4303
გთხოვ ნუ განსჯი შენი სამრეკლოდან არ იცი რამდენი სართულია, ზოგს რაც სასაცილოდ არ ეყოფა, სხვისთვის რას გაიგებ რა რთულია. ყველას გააჩნია თავის ,,მტკივა,, ყველას თავის,,მინდა გააჩნია.