გთხოვ ნუ განსჯი შენი სამრეკლოდან
დატოვე შეფასება
5
კომენტარები
5
სული დაიღალა თოვით. ამბობ, აღარ გინდა თოვა. კარგავ იმედებს და ლოცვებს, იქნებ გაზაფხულის დროა? ნეტავ მზე ამოვა შენში? ვფიქრობ, ამაოა მოცდა. ცაზე გაიყინა მთვარე, რაღაც ბანალური მორჩა....
ისეთი დღეა, ოცნებას რომ ბედავ ახლიდან. დამტვერილ ფრთებს რომ ამოქექავ ძველი სკივრიდან. ისეთი დღეა, სულ მცირედიც რომ გიხარია. სამყაროს კოცნას რომ უგზავნი ძველი ხიდიდან. და აღარ გახსოვს, შენ გუშინღამ ამავე ხიდზე, უკანასკნელი წამები რომ მუჭში ჩამარცვლე....
Შემომეხარჯა თითქმის უკლევლივ Ყველა ოცნება - ესეც ბედია, Შენც დამივიწყე - რადგან ხანდახან, ეს ოცნებებიც გადამდებია. Თუ ყოველ ჯერზე უკან ვბრუნდები, Როს ტკივილები აყეფდებიან,
სევდით ივსება ავზი, ასე შევცურავ-ბლუზით. შენ გირჩევნია ჯაზი, მე ვამჯობინე ბლუზი ველტვი აღმართ გზებს -ხვეულს, ეს სიმარტივე მზღუდავს. შენ ეწაფები სხეულს,
თოვლის ლექსი შენ როგორ ხვდები, რომ ითოვებს, ცა რომ ანათებს? თუ ეს სურნელი ცივი და ბასრი ყვება ამაზე? თუ იქნებ იცი საიდუმლო თოვლის ფიფქების? ან იქნებ სადღაც შენს მიღმა თოვს და არ მიყვები? ან იქნებ მთვარეს უცნაური აქვს თოვლისფერი?
ვარსკვლავს მიჰყვებიან ჩემო და არა ვარსკვლავი მათ. შენ მე ისევ ისე მჩემობ, მე კი მეტად აღარ ვარ. გზასაც მიჰყვებიან ჩემო. გზას კი მიზანი არ აქვს. ახლა აღარაფერს ვგრძნობ და შენ კვლავ ჩემზე დარდი გკლავს. ჩემგან არაფერი დარჩა.
თავისუფალი მოგზაურები თავისუფალი მოგზაურები გზას მიჰყვებიან ჩემსავ სიზმრებში, ქარს მიჰყვებიან... ხატავენ სივრცეს, თავქარიანი ჩემი ფიქრები. რა არის მათთვის სევდები ჩემი? საგზლად მიაქვთ და მაინც არ ჰყოფნით.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია