ფრთებს გიკვეცავდნენ- მაინც ფრინავდი
დატოვე შეფასება
0
კომენტარები
0
ვიცეკვოთ დაღლამდე,ღამე გავათენოთ! ფერადი ბუშტებით დავფაროთ სამყარო! ვინც გვიყვარს გვიყვარდეს,ჭირში გავამხნევოთ ბოლოს რომ გვეთქმოდეს: ვიცხოვრე,ვამაყობ!
ვით შეგადარო ცხელ- ბობოქარ ზაფხულის დღეებს ? შენი მშვენება უფრო მწველი და დიადია, მკაცრი ქარები ტოტებს ამტვრევს მაისის ხეებს, ჩვენი ზაფხულის სიმოკლე კი მეტად მზარდია. ხომ ანათებენ ზეცის თვალნი ხან ძლიერ მწველად, თუმც ფერმკრთალდება ვარსკვლავეთიც მოოქროვილი,
ეს არის ლექსი იმ პარადოქსზე, როცა ადგილი გტკენს, გახრჩობს, მაგრამ მაინც გიყვარს და გიხმობს. ლექსი აღწერს ზამთარს სოფლად — მძიმე, ჩუმ და დამთრგუნველ სივრცეს, სადაც მთები ისე ახლოსაა, თითქოს სუნთქვას გართმევს. ნისლი, სიცივე და უტყვი ბუნება ქმნის მარტოობისა და სევდის განცდას.
სული დაიღალა თოვით. ამბობ, აღარ გინდა თოვა. კარგავ იმედებს და ლოცვებს, იქნებ გაზაფხულის დროა? ნეტავ მზე ამოვა შენში? ვფიქრობ, ამაოა მოცდა. ცაზე გაიყინა მთვარე, რაღაც ბანალური მორჩა....
ისეთი დღეა, ოცნებას რომ ბედავ ახლიდან. დამტვერილ ფრთებს რომ ამოქექავ ძველი სკივრიდან. ისეთი დღეა, სულ მცირედიც რომ გიხარია. სამყაროს კოცნას რომ უგზავნი ძველი ხიდიდან. და აღარ გახსოვს, შენ გუშინღამ ამავე ხიდზე, უკანასკნელი წამები რომ მუჭში ჩამარცვლე....
Შემომეხარჯა თითქმის უკლევლივ Ყველა ოცნება - ესეც ბედია, Შენც დამივიწყე - რადგან ხანდახან, ეს ოცნებებიც გადამდებია. Თუ ყოველ ჯერზე უკან ვბრუნდები, Როს ტკივილები აყეფდებიან,
სევდით ივსება ავზი, ასე შევცურავ-ბლუზით. შენ გირჩევნია ჯაზი, მე ვამჯობინე ბლუზი ველტვი აღმართ გზებს -ხვეულს, ეს სიმარტივე მზღუდავს. შენ ეწაფები სხეულს,
© 2026 ყველა უფლება დაცულია