სხედან და ითვლიან სიცოცხლეს წუთები
დატოვე შეფასება
0
კომენტარები
0
ალბათ აევსოთ მოთმინების ღრუბელი ღმერთებს და საბოლოოდ ჩაიქნიეს მათ ჩემზე ხელი. კვლავ სათითაოდ გადავითვლი შენს ზურგზე ნეკნებს, იქნებ ის ერთი ვერ ვიპოვნო - არ იყოს მთელი
ვიცეკვოთ დაღლამდე,ღამე გავათენოთ! ფერადი ბუშტებით დავფაროთ სამყარო! ვინც გვიყვარს გვიყვარდეს,ჭირში გავამხნევოთ ბოლოს რომ გვეთქმოდეს: ვიცხოვრე,ვამაყობ!
ვით შეგადარო ცხელ- ბობოქარ ზაფხულის დღეებს ? შენი მშვენება უფრო მწველი და დიადია, მკაცრი ქარები ტოტებს ამტვრევს მაისის ხეებს, ჩვენი ზაფხულის სიმოკლე კი მეტად მზარდია. ხომ ანათებენ ზეცის თვალნი ხან ძლიერ მწველად, თუმც ფერმკრთალდება ვარსკვლავეთიც მოოქროვილი,
3.67
მარი ბაიდოშვილი
ეს არის ლექსი იმ პარადოქსზე, როცა ადგილი გტკენს, გახრჩობს, მაგრამ მაინც გიყვარს და გიხმობს. ლექსი აღწერს ზამთარს სოფლად — მძიმე, ჩუმ და დამთრგუნველ სივრცეს, სადაც მთები ისე ახლოსაა, თითქოს სუნთქვას გართმევს. ნისლი, სიცივე და უტყვი ბუნება ქმნის მარტოობისა და სევდის განცდას.
ლექსი გვიყვება არა უბრალოდ გადარჩენაზე, არამედ ხელახლა დაბადებაზე — იმაზე, რომ ზოგჯერ ადამიანი ყველაზე ძლიერად სწორედ მაშინ იბადება, როცა ყველაზე მეტად ცდილობენ მის გატეხას.
სული დაიღალა თოვით. ამბობ, აღარ გინდა თოვა. კარგავ იმედებს და ლოცვებს, იქნებ გაზაფხულის დროა? ნეტავ მზე ამოვა შენში? ვფიქრობ, ამაოა მოცდა. ცაზე გაიყინა მთვარე, რაღაც ბანალური მორჩა....
ისეთი დღეა, ოცნებას რომ ბედავ ახლიდან. დამტვერილ ფრთებს რომ ამოქექავ ძველი სკივრიდან. ისეთი დღეა, სულ მცირედიც რომ გიხარია. სამყაროს კოცნას რომ უგზავნი ძველი ხიდიდან. და აღარ გახსოვს, შენ გუშინღამ ამავე ხიდზე, უკანასკნელი წამები რომ მუჭში ჩამარცვლე....
© 2026 ყველა უფლება დაცულია