კომენტარები
რა საოცარ ფერებში მესახება ყოველი ემპაირ სტეიტ ბილდინგის თავზე მდგომს მაღამდება . თუ ვერ იგრძნო სამყარომ ამქვენად როს მოვედი, ალბათ ჩემი წასვლითაც რამე არ დაშავდება
სხედან და ითვლიან სიცოცხლეს წუთები. რთულია ? არც ისე უდროოდ სიკვდილი. შემთხვევით ერთმანეთს შეეხო მუხლები ჩვენი და არ მტიკა-ვხალისობ,ვიღიმი. -რას შვები როგორ ხარ ? რა ხანი გასულა ... -რა მიჭირს,შენც ხედავ ცხოვრება გრძელდება.
ალბათ აევსოთ მოთმინების ღრუბელი ღმერთებს და საბოლოოდ ჩაიქნიეს მათ ჩემზე ხელი. კვლავ სათითაოდ გადავითვლი შენს ზურგზე ნეკნებს, იქნებ ის ერთი ვერ ვიპოვნო - არ იყოს მთელი
ვიცეკვოთ დაღლამდე,ღამე გავათენოთ! ფერადი ბუშტებით დავფაროთ სამყარო! ვინც გვიყვარს გვიყვარდეს,ჭირში გავამხნევოთ ბოლოს რომ გვეთქმოდეს: ვიცხოვრე,ვამაყობ!
ვით შეგადარო ცხელ- ბობოქარ ზაფხულის დღეებს ? შენი მშვენება უფრო მწველი და დიადია, მკაცრი ქარები ტოტებს ამტვრევს მაისის ხეებს, ჩვენი ზაფხულის სიმოკლე კი მეტად მზარდია. ხომ ანათებენ ზეცის თვალნი ხან ძლიერ მწველად, თუმც ფერმკრთალდება ვარსკვლავეთიც მოოქროვილი,
ლექსი გვიყვება არა უბრალოდ გადარჩენაზე, არამედ ხელახლა დაბადებაზე — იმაზე, რომ ზოგჯერ ადამიანი ყველაზე ძლიერად სწორედ მაშინ იბადება, როცა ყველაზე მეტად ცდილობენ მის გატეხას.
სული დაიღალა თოვით. ამბობ, აღარ გინდა თოვა. კარგავ იმედებს და ლოცვებს, იქნებ გაზაფხულის დროა? ნეტავ მზე ამოვა შენში? ვფიქრობ, ამაოა მოცდა. ცაზე გაიყინა მთვარე, რაღაც ბანალური მორჩა....
© 2026 ყველა უფლება დაცულია