- დაე იქმნას ნათელი, -ვამბობ და ნათურას ავყურებ რომელიც ელექტროენერგიის დავალიანების გადაუხდელობის გამო აგერ უკვე ერთი კვირაა არ ანთებულა, უაზრობაა არა? ისეთ ასაკში აღარ ვარ ზღაპრების მჯეროდეს და არც ისეთ მდგომარეობაში ღმერთის არსებობის მწამდეს...

-ვარსკვლავი ? - per aspera ad astra -through hardships to the stars.. -თუ გადმოვაქართულებთ.. ეკლიანი გზით ვარსკვლავებისკენ.. სიძნელის თქმას ეკლიანი ჯობია..

მარტივი არასდროს ყოფილა,დამნაშავედ მხედავდა მისი თვალები და მთელი სამყარო ჩემს წინააღმდეგ დადგა!რა მოხდა?ზოგჯერ ერთი ღამე საკმარისია...?!აღარ უნოდოდა წვიმა,ნასველებ მოგონებებს.

რა საოცარ ფერებში მესახება ყოველი ემპაირ სტეიტ ბილდინგის თავზე მდგომს მაღამდება . თუ ვერ იგრძნო სამყარომ ამქვენად როს მოვედი, ალბათ ჩემი წასვლითაც რამე არ დაშავდება

ამასობაში, ზღვრამდე მივედი. მე მგონი, სუნიც მეცა სუდარის. შენღა ხარ ჩემი ბოლო იმედი და ჩემი ბოლო ნავსაყუდარი. ოღონდ, შენ ჩემო ბოლო იმედო და ჩემო ბოლო ნავსაყუდარო, ვინც მე გამწირა და გამიმეტა, იმას ვეკუთვნი კვლავ… სამუდამოდ. ირგვლივ წარსულის წყვდიადი მაკრავს და მივისწრაფი თავქვე ხალისით. გული კი ფეთქავს, ჯერ ფეთქავს, მაგრამ რაღასთვის ფეთქავს, თვითონ არ იცის. - ოთარ ჭილაძე

უცხო მიწაზე ნამსხვრევებად დანაწევრებული,გულში ბოლო იმედს აცოცხლებდა,დაბრუნდებოდა!სუნთქვა უნდოდა,თუმცა მისი ჰაერის გარეშე საკუთარს ვერ კმარობდა... -თუ რამე წმინდა გაგაჩნია არ მიმატოვო,ხომ დამპირდი ხელს არასდროს გამიშვებდი.

დილა თენდება და თავს ზედმეტად ენერგიულად ვგრძნობ. ყველა სევდა საღამოს ბარდება, ახალი დღე კი ახალი სევდების დაგროვებას ეთმობა, რომ საღამოს კვლავ დაღამებას გავატანო. დილიდან ყურადღებით ვარ, რომ მეზობლის გამოჩენა არ გამომრჩეს. აივანს თითქმის არ ვცილდები. იქ ვჭამ და იქ ვსვამ, მაგრამ უშედეგოდ. ჩემი ცივი მეზობელი არსად ჩანს. კვლავ ღამდება.

საგულდაგულოდ გაპრიალებულ შლემში არეკლილ საკუთარ სახეს ვუყურებ, თვალებს ვხუჭავ რომ ის არ დავინახო რისი დანახვაც არ მინდა და წარმოვიდგენ, საშინელი სისწრაფით ქროლვისას როგორ მეალერსება ქარი სხეულზე, წარმოვიდგენ და სულში სიმშვიდე მეღვრება...

სხედან და ითვლიან სიცოცხლეს წუთები. რთულია ? არც ისე უდროოდ სიკვდილი. შემთხვევით ერთმანეთს შეეხო მუხლები ჩვენი და არ მტიკა-ვხალისობ,ვიღიმი. -რას შვები როგორ ხარ ? რა ხანი გასულა ... -რა მიჭირს,შენც ხედავ ცხოვრება გრძელდება.