© 2026 ყველა უფლება დაცულია
სადღაც სასწაულის მოლოდინში ერთნაირად ანთია სანთელი ფანჯარაშიც და მეოცნებეს გულშიც ♡ „ცხოვრება მოულოდნელობითაა სავსე, ზოგჯერ სასწაული მაშინ ხდება როცა უკვე იმედს კარგავ.“
ჩავედით ქუთაისში, დედაჩემმა იქვე ქარხანასთან ახლოს მდებარე პარკში დამტოვა, დამსვა, დამარიგა არსად წახვიდეო და თვითონ პურის რიგში ჩადგა, ვიჯექი და ვაკვირდებოდი იქაურობას, მახსოვს როგორ მოდიოდა ხალხი რომ პარკის შუაგულში მდებარე ონკანზე აევსოთ თან მოტანილი ჭურჭელი...
ხმა ნახევარსარდაფის ფანჯრებიდან გამოდიოდა რომელიც თითქმის ბოლომდე იყო თოვლით დაფარული, ფანჯარას მიუახლოვდა, ჩაიმუხლა, თოვლი მოაცილა და ისეთი რამ დაინახა პირზე ხელი აიფარა რომ გაოცებისგან ხმამაღლა არ ეკივლა...
დრო გადის, არ ვიცი ნელა თუ სწრაფად. მხოლოდ კედლებზე ჩრდილები იცვლიან ადგილს. აქ კედლები თოვლისფერია. გრძნობაც ისეთი მაქვს, თითქოს თოვლში ვარ ჩაფლული. აქ არ არის მუსიკა. ყოველ შემთხვევაში მე არ მესმის...
გაეჭვიანებს-განა მართლა წავა იმ კაცთან ? გაეჭვიანებს ,რომ შეიცნოს შენი გრძნობები. მან აირჩია გვერდით განგებ ის ბრგე,,ვიღაცა,, რომ ისე გტანჯოს ,ვიდრე ღმერთს არ შეეცოდები.
როცა მარტო ვრჩები საკუთარ თავთან, მიტანს აუტანელი სურვილი, მყავდეს ისეთი ადამიანი, ვისი ნდობაც შეიძლება. ვისაც მივენდობი და დავისვენებ თავად. ვინც იქნება მტკიცე კედელი, მყუდრო სახლი, საიმედო თავშესაფარი და ჩემი გალავანი.
- ქალბატონი ელი დღეიდან თავის ყოფა ცხოვრებას მოეშვება. - ამბობს გოგა და ელის მკაცრი სახით უყურებს. - თითქოს და ის არ მეყო რომ ბინაში მარტო გამაგდე. - ამოიოხრა ელიმ მობეზრებით.
- გოგოებო შემოიტანეთ ფლუგენგეგენხოლენი, -ისევ დასჭექა მაკამ. - რაო რა თქვა რა მოიტანეთო? ნათიას გადაულაპარაკა ნუცამ, სანდრომ კი ისეთი ღმუილი ატეხა აშკარად მიხვდა რას ნიშნავდა ეს გრძელი და მეტად უცნაური სიტყვა.
ნოველა დასრულებულია. "სასაფლაოზე, მზე საშკათი ამოდის". დაბადება. სამყაროს აღქმა. სინათლე. გაურკვევლობა, ვერ ერკვევი სად ხარ. ბავშვობიდან რაღაცები გახსოვს. ასე სამი ორი წლის რომ იყავი. სიონში დასვენება. ზაფხულის თბილი საღამო. მოგონებების შეგროვებას იწყებ, უკვე სამი წლიდან. შენს შემთხვევაში ასეა, სხვისი რა გითხრა. ზოგს ისიც ახსოვს, როგორ დაიბადა და დედის მუცელში, რას აკეთებდა.
ბნელა, ირგვლივ ისეთი წყვდიადია გამეფებული თვალთან თითს ვერ მიიტან, ქარი ნელ-ნელა ძლიერდება, ალბათ მალე წვიმასაც დაიწყებს, ჩაბნელებულ ვერანდაზე ვზივარ, ჭიქა ღვინოსთან ერთად, მიყვარს ასეთი ამინდი, ასეთ დროს გონებას ვასვენებ, ვდუნდები, ვმშვიდდები, ვფიქრობ...