© 2026 ყველა უფლება დაცულია
Ra Ve
4.22
08.02.2026
614
და როცა სიამოვნებისგან მოდუნებულმა ტერამ თვალები დახუჭა, პირველად გაიფიქრა ნილიამმა, რომ ეს ყველაფერი არც თუ ისე ცუდი იყო, როგორც მასთავიდან წარმოედგინა
08.02.2026
196
მოკლედ კიდევ სამიოდე უაზრო წესი ეწერა კონტრაქტში წიგნთან დაკავშირებით და უმეტესად სულ მის სასახლიდან არ წაღებას, არ გავრცელებას და ასე შემდეგ ეხებოდა. თუმცა აზრადაც არ მომსვლია წიგნი სადმე წამეღო. ისედაც არ ვიზამდი ამას
08.02.2026
33
სული დაიღალა თოვით. ამბობ, აღარ გინდა თოვა. კარგავ იმედებს და ლოცვებს, იქნებ გაზაფხულის დროა? ნეტავ მზე ამოვა შენში? ვფიქრობ, ამაოა მოცდა. ცაზე გაიყინა მთვარე, რაღაც ბანალური მორჩა....
08.02.2026
30
ისეთი დღეა, ოცნებას რომ ბედავ ახლიდან. დამტვერილ ფრთებს რომ ამოქექავ ძველი სკივრიდან. ისეთი დღეა, სულ მცირედიც რომ გიხარია. სამყაროს კოცნას რომ უგზავნი ძველი ხიდიდან. და აღარ გახსოვს, შენ გუშინღამ ამავე ხიდზე, უკანასკნელი წამები რომ მუჭში ჩამარცვლე....
03.02.2026
1196
ყოველთვის, როცა ტერა ზღაპარს კითხულობდა, სრულიად სჯეროდა ხოლმე, რომ თუ ზღაპრებს ფანტაზიის მჭიდრო და ჯადოსნურ საბურველს შემოხსნიდა, ხელთ ყველაზე მეტი სინამდვილე დარჩებოდა. დიდად არ გიჟდებოდა ბაყაყებზე, თუმცა მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბავშვი ეთქმოდა, ერთხელ მოზრდილ გომბეშოსაც კი აკოცა ზიზღით თვალდახუჭულმა
31.01.2026
622
ესეც უცნაური წესი იყო. ყველა ინტერესიან ადამიანს გაუჩნდებოდა სასახლეში სტუმრობის სურვილი. და რა დაშავდებოდა ახლოდან თუ ნახავდნენ მას? და ამის გარდა იყო კიდევ რამდენიმე ერთმანეთზე უარესი სულელური აკრძალვა, რაც უმეტესად იმას გულისხმობდა, რომ მეთვალყურე მაგარი უჟმური, არაკომუნიკაბელური, არასტუმართმოყვარე, უინტერესო და მოსაწყენი ვინმე უნდა ყოფილიყო.
16.01.2026
5530
მთელი ღამე ფიქრში გავატარე, ვცდილობდი ოდნავ მაინც მივმხვდარიყავი, რა სურდა ზაქარიას ჩემგან. ეს მიპატიჟება ძალიან უცნაურად მეჩვენებოდა. არაფერი უთქვამს, ოდანავადაც არ მიუნიშნებია, რას შეეხებოდა ჩვენი საუბარი. ამაო ფიქრით დაღლილმა თვალები დავხუჭე და დაძინება ვცადე