© 2026 ყველა უფლება დაცულია
ლილა ნესი
3.89
04.02.2026
665
- ამდენს ნუ ფიქრობ, -გულიანად გაეცინა უცნობს, -ხანდახან ზედმეტი ფიქრი საზიანოა ან უბრალოდ ფუჭად დროის კარგვა, როდის მიხვდებით ადამიანები რომ არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა დროის გარდა, დრო ყველაზე ძვირფასი რამ არის რაც გაგაჩნიათ, სხვა ყველაფერი უაზრობაა...
02.02.2026
1600
- ამდენს ნუ ფიქრობ, -გულიანად გაეცინა უცნობს, -ხანდახან ზედმეტი ფიქრი საზიანოა ან უბრალოდ ფუჭად დროის კარგვა, როდის მიხვდებით ადამიანები რომ არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა დროის გარდა, დრო ყველაზე ძვირფასი რამ არის რაც გაგაჩნიათ, სხვა ყველაფერი უაზრობაა...
31.01.2026
217
- ამდენს ნუ ფიქრობ, -გულიანად გაეცინა უცნობს, -ხანდახან ზედმეტი ფიქრი საზიანოა ან უბრალოდ ფუჭად დროის კარგვა, როდის მიხვდებით ადამიანები რომ არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა დროის გარდა, დრო ყველაზე ძვირფასი რამ არის რაც გაგაჩნიათ, სხვა ყველაფერი უაზრობაა...
29.01.2026
683
- ამდენს ნუ ფიქრობ, -გულიანად გაეცინა უცნობს, -ხანდახან ზედმეტი ფიქრი საზიანოა ან უბრალოდ ფუჭად დროის კარგვა, როდის მიხვდებით ადამიანები რომ არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა დროის გარდა, დრო ყველაზე ძვირფასი რამ არის რაც გაგაჩნიათ, სხვა ყველაფერი უაზრობაა...
26.01.2026
4026
იმდენად განსხვავდებოდა გარშემო მყოფთაგან, პირდაღებული შევყურებდი, მაღალი იყო, განიერი მხარბეჭით, გრძელი გაბურდული წვერით, მხრებამდე ჩამოყრილი ხვეული თმით და იდაყვებამდე აკეცილი პერანგით რომლიდანაც ძლიერი დაძარღვული მკლავები უჩანდა...
10.01.2026
5387
- ჭაობიდან ამოიყვანა, გვერდით ედგა დიდებისკენ მიმავალ გზაზე, მისთვის საკუთარი მარადიული არსებობა დათმო, იღბალი და სიმდიდრე აჩუქა, მან კი ასე უბრალოდ, დაუნანებლად გაუშვა თავისი ცხოვრებიდან და რის გამო?
28.12.2025
605
ჩავედით ქუთაისში, დედაჩემმა იქვე ქარხანასთან ახლოს მდებარე პარკში დამტოვა, დამსვა, დამარიგა არსად წახვიდეო და თვითონ პურის რიგში ჩადგა, ვიჯექი და ვაკვირდებოდი იქაურობას, მახსოვს როგორ მოდიოდა ხალხი რომ პარკის შუაგულში მდებარე ონკანზე აევსოთ თან მოტანილი ჭურჭელი...
06.11.2025
1703
ამბავი იმისა თუ ჩვენი ძვირფასი მერია და უძვირფასესი მერი როგორ ზრუნავენ ჩვენს ფიზიკურ და ( შიგადაშიგ არც თუ ისე მდგრად და ჯანსაღ ) სულიერ მდგომარეობაზე 😁
05.11.2025
6717
ნელ-ნელა ააყოლა თვალი სხეულზე, ურცხვად, ხარბად ათვალიერებდა და უკვე იმაზე იწყებდა ფიქრს რომ ზედმეტად გაუგრძელდა მარხვა, კეფაზე ხელებშემოწყობილი, ბედნიერად მომღიმარი რომ შემობრუნდა მისკენ მამაკაცი და მოტკეცილ ტრუსში გამოკვალთული უზარმაზარი ღირსება რომ გამოუმზეურა თვალწინ, უნებლიედ შეხტა და მკერდზე გადაივლო უკვე გაგრილებული ჩაი, გამწარებული წამოხტა ფეხზე...