იმდენად განსხვავდებოდა გარშემო მყოფთაგან, პირდაღებული შევყურებდი, მაღალი იყო, განიერი მხარბეჭით, გრძელი გაბურდული წვერით, მხრებამდე ჩამოყრილი ხვეული თმით და იდაყვებამდე აკეცილი პერანგით რომლიდანაც ძლიერი დაძარღვული მკლავები უჩანდა...
4.21
3.83
lucien vanserra
- გოგოზე ვფიქრობ რომლის აივანიც ფერადი ყვავილებით არის მორთული და რომელიც საკუთარ ეზოზე ოცნებობს, ეზოზე რომელშიც აუცილებლად იქნება კლემატისებით დაფარული ხის ფანჩატური.
კიმოთე ბრუნდება, ჩემი ოფისის, ჩემი რეკლამის, ჩემს გუნდთან ერთად. ფაქტია ძალიან მიჭირს იმის გათავისება, რომ მხოლოდ მე აღარ მეკუთვნის არც ოფისი და არც საქმე. ოთახში სიცილ-კისკისით შემოდიან. ცოტა ეგოისტობა მეძალება მათ, რომ ვხედავ ასე ბედნიერებს ახალ უფროსთან ერთად, მაგრამ კიმოთე კი არა დედა ბუნება, რომ დამიდგეს წინ, მაინც ვერავინ მაიძულებს ჩემს გუნდთან ურთიერთობის გაფუჭებას.
4.69
lucien vanserra
ეს ისტორია მეოცნებეთა ლიგის ექსპერიმენტების სერიიდან გახლავთ, ჩემი და ვერას ერთობლივი ნამუშევარია და ვფიქრობ ნამდვილად მოგხიბლავთ სიუჟეტი და მოულოდნელი, არაორდინალური დასასრული, იწყებს ვერა, ვაგრძელებ მე 😉
4.11
მაია აბულაძე
- თმას რა უქენი ნინა? - შენს გარდა ვერავი შეეხებოდა, ვერ აიტანდა ხო და დავიჭერი ნაწნავები. - სევდიანი ხმით უპასუხა, ტკივილ გამაყუჩებელი და წყალი მიაწოდა. - ისევ ხომ გაიზრდი ნინა? - ვისთვის ბაილ? - წამალი ძალით ჩაუდო პირში და წყალიც მიაწოდა. - ჩემთვის ნინა.
4.34
ნუნუ ბარბაქაძე
მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...
3.52
Ra Ve
ადმინისიზმარი ჩემგან მორიგი ლიგიური თამაში იყო, სადაც ერთმანეთს სიზმარს ვუძღვნიდით, ზოგს ხუმრობით, ზოგს კაცმა არ იცის რა მიზნით ☝️😉🤨 წაიკითხეთ და დაფიქრდით, რას ამბობენ ჩვენი სიზმრები? ისინი ხომ სინამდვილეში ჩვენზე უფრო მეტს ყვებიან....
ეს პატარა ამბები სადგური N 6_ ის ჩანართებია. ამბებს რიგ რიგობით ვყვებით კოცონთან, როცა ანტონიოს ქოხის წინ ვათევთ ღამეს. ყველა ცდილობს ამბავი, საინტერესო, საშიში და რეალური იყოს. თქვენ როგორ გგონიათ, ვინ მოყვა ნამდვილი ამბავი და ვინ გამოიგონა?
წლები ვცხოვრობდი განდობილებთან, წლები ისე გადიოდა, დროთა სვლას ვერ ვგრძნობდი. თანდათან მავიწყდებოდა საკუთარი თავი, ყველაფერს ფარავდა უდროო სივრცის, თუ დროის მარყუჟის დაუნდობელი მდინარება.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია