მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...

სიზმარი ჩემგან მორიგი ლიგიური თამაში იყო, სადაც ერთმანეთს სიზმარს ვუძღვნიდით, ზოგს ხუმრობით, ზოგს კაცმა არ იცის რა მიზნით ☝️😉🤨 წაიკითხეთ და დაფიქრდით, რას ამბობენ ჩვენი სიზმრები? ისინი ხომ სინამდვილეში ჩვენზე უფრო მეტს ყვებიან....

ეს პატარა ამბები სადგური N 6_ ის ჩანართებია. ამბებს რიგ რიგობით ვყვებით კოცონთან, როცა ანტონიოს ქოხის წინ ვათევთ ღამეს. ყველა ცდილობს ამბავი, საინტერესო, საშიში და რეალური იყოს. თქვენ როგორ გგონიათ, ვინ მოყვა ნამდვილი ამბავი და ვინ გამოიგონა?

და როცა სიამოვნებისგან მოდუნებულმა ტერამ თვალები დახუჭა, პირველად გაიფიქრა ნილიამმა, რომ ეს ყველაფერი არც თუ ისე ცუდი იყო, როგორც მასთავიდან წარმოედგინა

იმდენად განსხვავდებოდა გარშემო მყოფთაგან, პირდაღებული შევყურებდი, მაღალი იყო, განიერი მხარბეჭით, გრძელი გაბურდული წვერით, მხრებამდე ჩამოყრილი ხვეული თმით და იდაყვებამდე აკეცილი პერანგით რომლიდანაც ძლიერი დაძარღვული მკლავები უჩანდა...

ხმა ნახევარსარდაფის ფანჯრებიდან გამოდიოდა რომელიც თითქმის ბოლომდე იყო თოვლით დაფარული, ფანჯარას მიუახლოვდა, ჩაიმუხლა, თოვლი მოაცილა და ისეთი რამ დაინახა პირზე ხელი აიფარა რომ გაოცებისგან ხმამაღლა არ ეკივლა...

- გოგოებო შემოიტანეთ ფლუგენგეგენხოლენი, -ისევ დასჭექა მაკამ.  - რაო რა თქვა რა მოიტანეთო? ნათიას გადაულაპარაკა ნუცამ, სანდრომ კი ისეთი ღმუილი ატეხა აშკარად მიხვდა რას ნიშნავდა ეს გრძელი და მეტად უცნაური სიტყვა.

წვიმამ მოულოდნელად დასცხო. მზიამ თავის შეფარება ვერსად მოასწრო და ისე გაილუმპა, კაბა ტანზე მიეტმასნა და წვიმის წვეთები წურწურით ჩამოსდიოდა. ქუჩაში ჩქარი ნაბიჯით მამავალს უცებ მანქანამ გაუჩერა და „დაბრძანდით, ქალბატონო,“ – კარი გაუღო მძღოლმა. შეციებულ და გაწუწულ მზიას მძღოლისთვის არც შეუხედავს, ისე ჩაჯდა მანქანის უკანა სავარძელში..

ამბავი იმისა თუ ჩვენი ძვირფასი მერია და უძვირფასესი მერი როგორ ზრუნავენ ჩვენს ფიზიკურ და ( შიგადაშიგ არც თუ ისე მდგრად და ჯანსაღ ) სულიერ მდგომარეობაზე 😁