ეს პატარა ამბები სადგური N 6_ ის ჩანართებია. ამბებს რიგ რიგობით ვყვებით კოცონთან, როცა ანტონიოს ქოხის წინ ვათევთ ღამეს. ყველა ცდილობს ამბავი, საინტერესო, საშიში და რეალური იყოს. თქვენ როგორ გგონიათ, ვინ მოყვა ნამდვილი ამბავი და ვინ გამოიგონა?
3
მკვლელი“ ფანჯარასთან ვდგავარ. რვა საათის შესრულებას ოცი წუთი აკლია. სკვერს გავყურებ. ადგილს სადაც სამანტას უნდა შევხვდე. მსუბუქი ნიავი არხევს ხის კენწეროებს, ეს საკმარისი არ იქნება ფრანის გასაშვებად, მაგრამ მე მას დავპირდი.
ამას მეოთხე თავი აწერია, მაგრამ მესამე თავის გაგრძელებაა ამიტომაც არის პატარა. მალე მომდევნო თავსაც დავდეეებ. 😉 ,,,,,,ჭიქას თვალი ავარიდე და მაგიდაზე ისე დავდგი, რომ ხელი აღარ დამეკარებინა. „პროტოკოლი: უცხო სითხეებსა და საკვებს არ გავეკარო.,,,,,,
- დავიჯერო არ მოვეწონე თუ ნეტავ იმ უზარმაზარი სათვალის გამო ვერ ხედავს ვერაფერს? -მოღუშულმა გახედა მეზობლის სახლის სახურავს და ყვავილების მორწყვა განაგრძო, ცოტა ხანში საერთოდ აღარ ახსოვდა რაც მოხდა...
,,მკვლელი,, მთელი დღეა ჩემი ბინის სამალავიდან ვაკვირდები ობიექტს. ის დილიდან ფრანს ჩაჰკირკიტებს, მე კი დილიდან ჩემს სურვილს ვებრძვი. საღამო ახლოვდება. საათს ვამოწმებ ზუსტად შვიდია. სარკის წინ ვდგავარ და საკუთარ თავს ვაკვირდები. უცნაური გრძნობა მაქვს, იმას ვაკეთებ რასაც არ უნდა ვაკეთებდე.
დილით თვალები რომ გავახილე, პირველი, რაც გამახსენდა, იყო რომბისებრი ფრანის აწყობის ინსტრუქცია,, ღამე ვერ მოვითმინე და მაინც გადავამოწმე ყველაფერი სადაც მის აწყობაზე რამე ეწერა. მგონი, ეს ჩემი პროფესიონალიზმის სრული კრახია.
ერთი კვირა სრულდება, რაც ობიექტზე დაკვირვება დავიწყე. ჩემი სამიზნე სრულიად არაპროგნოზირებადი, ქაოსური პიროვნებაა. არანაირი განრიგი არ გააჩნია, არანაირი სტანდარტული მარშრუტები. ასეთ ტიპებს ჩემს პროფესიაში „ცოცხალ რისკებს“ ვეძახით
მეორე დღეს სამსახურში ისეთ დროს მოვდივარ, რომ პირდაპირ დამკვეთის შეხვედრას დავესწრო. ოფისში შევდივარ თუ არა საათს ვუყურებ. კარგი დროა ყავის აღებასაც მოვასწრებ. ყავით ხელში მივემართები კრების ოთახისკენ და გამჭვირვალე მინებში უკვე ვხედავ იქ შექმნილ ვითარებას,
4.54
Ra Ve
ადმინიტელიოსი, თავად სიმშვიდის წყარო, ჩემს გვერდით იყო, გარეთ თოვდა. სადღაც სასახლეში ჩემს მეგობრებს ეძინათ. და ანდრე? ანდრეც იქვე იყო. და რაც არ უნდა უცნაურად მოგეჩვენოთ, იმ წამს ანდრეზე საერთოდ არ ვფიქრობდი.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია