სული დაიღალა თოვით. ამბობ, აღარ გინდა თოვა. კარგავ იმედებს და ლოცვებს, იქნებ გაზაფხულის დროა? ნეტავ მზე ამოვა შენში? ვფიქრობ, ამაოა მოცდა. ცაზე გაიყინა მთვარე, რაღაც ბანალური მორჩა....

სევდით ივსება ავზი, ასე შევცურავ-ბლუზით. შენ გირჩევნია ჯაზი, მე ვამჯობინე ბლუზი ველტვი აღმართ გზებს -ხვეულს, ეს სიმარტივე მზღუდავს. შენ ეწაფები სხეულს,

მიყვარს როცა ფიქრისთვის და ჩემს გონებაში ამ ბოლო დროს აღმოჩენილი უცნაური და სიბნელით სავსე ნაპრალებიდან ამომავალი იდუმალი ჩურჩულის მოსმენისთვის დრო მაქვს, სიჩუმე... ღმერთო ხანდახან რა კარგია როცა ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე დგას...

მიყვარს როცა ფიქრისთვის და ჩემს გონებაში ამ ბოლო დროს აღმოჩენილი უცნაური და სიბნელით სავსე ნაპრალებიდან ამომავალი იდუმალი ჩურჩულის მოსმენისთვის დრო მაქვს, სიჩუმე... ღმერთო ხანდახან რა კარგია როცა ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე დგას...

გთხოვ ნუ განსჯი შენი სამრეკლოდან არ იცი რამდენი სართულია, ზოგს რაც სასაცილოდ არ ეყოფა, სხვისთვის რას გაიგებ რა რთულია. ყველას გააჩნია თავის ,,მტკივა,, ყველას თავის,,მინდა გააჩნია.

ალბათ, როცა საუკუნე ცხოვრობ, ყველაფერი გბეზრდება და სულერთი ხდება. კვლავ საკუთარ თავს უფრო გაეპასუხა ზაქარია, ვიდრე მე._ მაგრამ ფაქტია ქალბატონო ამანიტა, რომ არა თქვენი გაუფრთხილებელი ვიზიტი, ალბათ ცუდად იქნებოდა ჩემი საქმე

მასპინძელოო! დავიძახე ხმამაღლა._ ზაქარია! არის სახლში ვინმე? ხმა არავის გაუცია. შუა ჰოლში გავჩერდი და იქაურობა მოვათვალიერე. სასახლის გოთიკური ერთობ პირქუში ვიზუალის მიუხედავად ინტერიერი სრულიად თანამედროვე აღმოჩნდა.

სითეთრე ყველაფერს შლის, წყვდიადსაც აუბნევს გზას. ფიფქები ავსებენ გულს გულს, რომელიც არ მაქვს...“ თვალდახუჭულს თავი ფანჯრის მინაზე მქონდა მიყრდნობილი. მანქანის მონოტონურ ხმას ვუსმენდი და ფიქრებში ამ აკვიატებულ ლექსს ვიმეორებდი გონებაში.

სასახლე ხვალამდე მოიცდის, ამ ყინვაში რომ არ გავარდე მის სანახავად! მხრები აიჩეჩა მაგდამ. ის არც ყინვაში და არც დარში არ შეიწუხებდა თავს იმ უცნაური, პირქუში სახლისთვის. დიდად არ ხიბლავდა იდუმალი ამბები. მისთვის სამყარო მხოლოდ ის იყო, რაც მას ეხებოდა უშუალოდ