ეს პატარა ამბები სადგური N 6_ ის ჩანართებია. ამბებს რიგ რიგობით ვყვებით კოცონთან, როცა ანტონიოს ქოხის წინ ვათევთ ღამეს. ყველა ცდილობს ამბავი, საინტერესო, საშიში და რეალური იყოს. თქვენ როგორ გგონიათ, ვინ მოყვა ნამდვილი ამბავი და ვინ გამოიგონა?

კარზე ფრთხილმა კაკუნმა გამოაფხიზლა ფიქრებში წასული ალექსანდრე. თავი ასწია და დამშვიდება სცადა, ახლა აღარ ეჩვენებოდა ეფეს სიტყვები ეჭვიანი ქალის ფანტაზიად. ეფე და ეჭვიანობა? საკუთარ თავზე ჩაეცინა.  ნეტავ კი მართლაც ეჭვი ყოფილიყო!

გასაოცარ ბიბლიოთეკას მიაგნო ეფემიამ იმ იდუმალი გამოქვაბულების ლაბირინთში. ვერც წარმოიდგენდა და არც ოცნებობდა იმ უცნაურ ადგილას ასეთი საუნჯე თუ იმალებოდა. უძველეს ხელნაწერებს თვალი ინტერესით გადაავლო და იმან უფრო  გააოცა, რომ

სისხლის საცავის რკინის კარი მძიმედ გაიღო. ჩადენილის გამო სინანული გაუკრთა ბაჩანას სახეზე, მაგრამ გვიანი იყო. თვალი თანამოაზრესავით ჩაუკრა ქალმა და საცავში გასხლტა.

სახლის პარმაღზე იდგა სანდრო და საღამოს ბინდბუნდში გახვეულ და წითელ ვარდებში ჩაფლულ ეზოს გაჰყურებდა. თუმცა ფიქრებით ძალიან შორს იყო. აქ გატარებულ ბავშვობას იხსენებდა. მაშინაც ჰყვაოდნენ წითელი ვარდები.

უკვე ბნელოდა სასახლის სახურავი რომ გამოჩნდა ასწლოვანი ხეების მიღმა. ყოველთვის ბავშვობიდან მოყოლებული უცნაურ იდუმალებას განიცდიდა, როცა ამ სახლს ხედავდა. მაგრამ ახლა მხოლოდ სიხარულს გრძნობდა.

მორიგი ლიგიური თამაშის ამბავია. იმისათვის, ამ ჯერად, უბრალოდ ვირჩევთ, რომელიმე ლიგის ავტორის ამბავს და ვაგრძელებთ ჩვენი ფანტაზიის მიხედვით. რომ ამბავი უკეთ აღიქვათ, წაიკითხეთ lucien vanserra _ ს "ცეცხლი აინთო, თამაში დაიწყო"

ჩაფიქრებული ვზივარ ფანჯარასთან და გოგოების მხიარული ხმები სადღაც შორიდან მესმის. „ არა, რისთვის ჩამოვედი აქ? რომ პაგანინის ნაცვლად ვიღაც ქართველი მაჩო შემრჩენოდა ხელში? თანაც რა შემრჩენოდა? მე რა შუაში ვარ?!“

აუუ ბიჭო რა უაზრო დღეა! რაა რომ ამ წვიმამაც აღარ გადაიღო ჯინაზე, ფული მაინც გვქონდეს რა, დავსხდებოდით სადმე, სამმაგი ბურგერი მშია. წაიბუზღუნა ნიკამ და როცა მეგობრის საპასუხო ბუზღუნი ვერ გაიგონა.