მოკლედ კიდევ სამიოდე უაზრო წესი ეწერა კონტრაქტში წიგნთან დაკავშირებით და უმეტესად სულ მის სასახლიდან არ წაღებას, არ გავრცელებას და ასე შემდეგ ეხებოდა. თუმცა აზრადაც არ მომსვლია წიგნი სადმე წამეღო. ისედაც არ ვიზამდი ამას

ყოველთვის, როცა ტერა ზღაპარს კითხულობდა, სრულიად სჯეროდა ხოლმე, რომ თუ ზღაპრებს ფანტაზიის მჭიდრო და ჯადოსნურ საბურველს შემოხსნიდა, ხელთ ყველაზე მეტი სინამდვილე დარჩებოდა. დიდად არ გიჟდებოდა ბაყაყებზე, თუმცა მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბავშვი ეთქმოდა, ერთხელ მოზრდილ გომბეშოსაც კი აკოცა ზიზღით თვალდახუჭულმა

- ნუ ხარ ჩუმად თქვი რამე. - ვეუბნები პეტრეს და მის მომზადებულ ცხელ ყავას წარბშეუხრელად ვწრუპავ. სულ რაღაც მეორე დღეა ახალ სახლში გადმოვედი და ჯერ მოთმინებით ვუძლებ მის მოჟამულ სახეს. მესმის რაც აღიზიანებს, მაგრამ ნერვები მეშლება, რომ სიტუაციის სირთულეს ვერ აღიქვამს. წარმოიდგინეთ ურჩხულებით სავსე ქალაქი. ადამიანის სახით შენიღბული ქმნილებები, რომლებიც ჩვენს გვერდით ცხოვრობენ და მზად არიან სული წაგართვან

მაჯის საათს უკვე მეათასედ დავხედე და აი ისიც როგორც იქნა, ცვლის დამთავრებამდე დარჩენილია ოცი წუთი. საათის გაცვეთილ შესაკრავებს თითს ვუსვამ, უამრავი მოგონება მოიწევს წინ და სახეში მეხლება. უდედოდ დარჩენილი ბავშვების დაუსრულებელი ტირილი ეხლაც ცხადად ჩამესმის ყურებში. ჩაბნელებულ დერეფანში პირველი ჩხუბი მახსენდება, შენიშვნები მომვლელისგან, რომელსაც მედდას ვეძახდით. დალილავებული სხეული და სახე დასისხლიანებული

ფრენა ყველაფერი იყო პრინცესასთვის, ფრენა და თავისუფლება, თუმცა პრინცის სიყვარული უფრო მეტად უღირდა, ერთი საყვედური არ უთქვამს ისე ჩაიკლა წყენა გულში და გადაწყვიტა ფრთები საერთოდ დაევიწყებინა ოღონდ კი მის გვერდით ყოფილიყო...

ერთგვარ ექსტაზს განიცდიდა ქალი. და აღარც ის აშინებდა ,რომ მის ზემოთ საწოლის თავზე მჯდარ დრაკონის ქანდაკებას თვალები წითლად უელავდა. ლავასავით ბორგავდა კაცი მის მორჩილ სხეულზე და მის არსებას ყლუპ ყლუპად შთანთქავდა. სვამდა და ვერ იკლავდა წყურვილს.

ლიგური თამაშების საინტერესო ექსპერიმენტი პატარა სიზმრისეული ჩანახატების სახით, რომელსაც მოთამაშეები წერენ ან ერთმანეთზე ან საკუთარ თავზე. ჩათვალეთ უბრალო უწყინარ ხუმრობად.

ზოგჯერ, როცა ადამიანის მიმართ კონკრეტულ გრძნობას განვიცდი, ბრაზს, ინტერესს, სიხარულს, ერთგვარ უინტერესობასაც კი, და ამ ადამიანზე ვფიქრობ, მინდა თუ არა ეს, მას სიზმარში ვნახულობ. ეს სიზმრები უმეტესად უცნაურია თავისი აბსურდული შინაარსით. ე

უცნაური ამბები კი რატომღაც სწორედ ბებიამისის სიკვდილის შემდეგ დაიწყო. ან ცოტა უფრო ადრე, დაახლოებით ათი წლის წინ, როცა როზა 21 წლის გახდა. თვალები დახუჭა როზამ და ათი წლის წინანდელი 30 აპრილის გახსენება სცადა...