სიზმარი ჩემგან მორიგი ლიგიური თამაში იყო, სადაც ერთმანეთს სიზმარს ვუძღვნიდით, ზოგს ხუმრობით, ზოგს კაცმა არ იცის რა მიზნით ☝️😉🤨 წაიკითხეთ და დაფიქრდით, რას ამბობენ ჩვენი სიზმრები? ისინი ხომ სინამდვილეში ჩვენზე უფრო მეტს ყვებიან....

ეს პატარა ამბები სადგური N 6_ ის ჩანართებია. ამბებს რიგ რიგობით ვყვებით კოცონთან, როცა ანტონიოს ქოხის წინ ვათევთ ღამეს. ყველა ცდილობს ამბავი, საინტერესო, საშიში და რეალური იყოს. თქვენ როგორ გგონიათ, ვინ მოყვა ნამდვილი ამბავი და ვინ გამოიგონა?

მას შემდეგ, რაც ასე გაუგებრად აიკვიატა ელფი. მისი საიდუმლოს გაგების სურვილმა შეიპყრო. უთვალთვალებდა ყველგან და ყოველთვის.  ჩრდილივით დაჰყვებოდა უკან. არ უსმენდა არც მისი ქცევით შეშფოთებულ მეგობარს და არც საკუთარ საღ აზრს.

შინაგანი ხმა მკარნახობდა, საფრთხე არ მემუქრებოდა. ის, ვისაც ავი ზრახვები აქვს, გუნდებს არ ისვრის. არ გაგირბის და არ გემალება. თუ მანამდე რამე ეჭვი მქონდა, რომ შემთხვევითობის ამბავი იყო მხრებში მწარედ მოხვედრილი გუნდები, ახლა დარწმუნებული ვიყავი, რომ სასახლის მიდამოებს ვიღაც უცხო,

„სიზმრები ქვეცნობიერის ავი თამაშებიაო.“ სად წავიკითხე, არ მახსოვდა, მაგრამ მუდამ ვეთანხმებოდი ამ უცნაურ მოსაზრებას. ჩემი სიზმრების იდუმალი, ფერადი სამყარო დიდი ხანი იყო სრულებით აღარ მაოცებდა. ბავშვობაშიც მუდამ უცნაურ სიზმრებს ვხედავდი.

და როცა სიამოვნებისგან მოდუნებულმა ტერამ თვალები დახუჭა, პირველად გაიფიქრა ნილიამმა, რომ ეს ყველაფერი არც თუ ისე ცუდი იყო, როგორც მასთავიდან წარმოედგინა

მოკლედ კიდევ სამიოდე უაზრო წესი ეწერა კონტრაქტში წიგნთან დაკავშირებით და უმეტესად სულ მის სასახლიდან არ წაღებას, არ გავრცელებას და ასე შემდეგ ეხებოდა. თუმცა აზრადაც არ მომსვლია წიგნი სადმე წამეღო. ისედაც არ ვიზამდი ამას

ყოველთვის, როცა ტერა ზღაპარს კითხულობდა, სრულიად სჯეროდა ხოლმე, რომ თუ ზღაპრებს ფანტაზიის მჭიდრო და ჯადოსნურ საბურველს შემოხსნიდა, ხელთ ყველაზე მეტი სინამდვილე დარჩებოდა. დიდად არ გიჟდებოდა ბაყაყებზე, თუმცა მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბავშვი ეთქმოდა, ერთხელ მოზრდილ გომბეშოსაც კი აკოცა ზიზღით თვალდახუჭულმა

- ნუ ხარ ჩუმად თქვი რამე. - ვეუბნები პეტრეს და მის მომზადებულ ცხელ ყავას წარბშეუხრელად ვწრუპავ. სულ რაღაც მეორე დღეა ახალ სახლში გადმოვედი და ჯერ მოთმინებით ვუძლებ მის მოჟამულ სახეს. მესმის რაც აღიზიანებს, მაგრამ ნერვები მეშლება, რომ სიტუაციის სირთულეს ვერ აღიქვამს. წარმოიდგინეთ ურჩხულებით სავსე ქალაქი. ადამიანის სახით შენიღბული ქმნილებები, რომლებიც ჩვენს გვერდით ცხოვრობენ და მზად არიან სული წაგართვან