შინაგანი ხმა მკარნახობდა, საფრთხე არ მემუქრებოდა. ის, ვისაც ავი ზრახვები აქვს, გუნდებს არ ისვრის. არ გაგირბის და არ გემალება. თუ მანამდე რამე ეჭვი მქონდა, რომ შემთხვევითობის ამბავი იყო მხრებში მწარედ მოხვედრილი გუნდები, ახლა დარწმუნებული ვიყავი, რომ სასახლის მიდამოებს ვიღაც უცხო,
4.08
4.33
ნუნუ ბარბაქაძე
მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...
4.38
ლალი კუტალაძე
გათხრილი საფლავის წინ თვალცრემლიანი კაცი მხრებჩამოყრილი იდგა და შვილების და ყველა იქ თავმოყრილი ჭირისუფლების წინაშე ფიცს სდებდა: „გპირდები, ჩემო დიანა, რომ შენს ადგილს არავინ დაიკავებს. მე ცოლს აღარ მოვიყვან! არასდროს!“ კაცის გულმხურვალე სიტყვებმა ბევრს ცრემლი მოჰგვარა თვალებზე - როგორ ჰყვარებია ცოლი.
სიჩუმე უცნაური რამაა, უმეტესად სასიამოვნოდ ხმაურობს, მაგრამ დუმილი? ეს მეტად რთულია. დუმილი ყოველთვის უწყინარი სიჩუმე არაა, ის შეიძლება იყოს უარი, თანხმობა, მანიპულაცია, ძალადობა, შიში, თავდაცვის არცთუ სახარბიელო საშუალება, თანამონაწილეობა და გულგრილობა.
4.75
Ra Ve
ადმინიშეცდომებს, რომლებსაც წარსულში ვუშვებთ, წარსულსვე ვუტოვებთ და არ ვფიქრობთ იმ გავლენაზე, რასაც ისინი ახდენენ ჩვენს შემდგომ ცხოვრებაზე. ისე ვივიწყებთ, თითქოს ჩვენ თავად არ ვიყავით მათი შემოქმედი. უცნაური ჩვევა აქვს ადამიანს, შეუძლია საკუთარი დიდი თუ პატარა შეცდომები სხვას მარტივად გადააბრალოს.
ხდება ხოლმე ცხოვრებაში, რომ სრულიად მსგავს სიტუაციაში, ერთი ადამიანი მეტად ავლენს სწრაფვას პირველობისკენ, ვიდრე მეორე, ანდაც თანაბარი შესაძლებლობების მიუხედავად, ერთი მეტად სიცოცხლის უნარიანია, ვიდრე მეორე. სტრესი, რომელიც ერთისთვის მოტივატორი ხდება, რომ მიზანს მიაღწიოს, მეორისთვის დასასრული აღმოჩნდება ხოლმე
კლდის ვიწრო ნაპრალის წინ იჯდა. რაღაც ხანი იყო თავს აქ აფარებდა, პატარა ბუნებრივი გამოქვაბული სრულიად კმაროდა მის იმჟამინდელ სიტუაციას. მეტიც კი იყო და სწორედ ეს მეტი დაუთმო მას. აბეზარს, ხმაურიანს, მოუსვენარს.
მას შემდეგ რაც ნახევრად ჯუნგლებისგან შეჭმული ოდესღაც უზარმაზარი და ცოცხალი ქალაქი უკან მოიტოვა, და მისი შემოგარენის შესწავლა სცადა, სანამ კვლავ უკან დაბრუნდებოდა, ლინდას ლამის არ შეუსვენია. მხოლოდ ორიოდ საათით თუ წათვლემდა 24 საათში ერთხელ და იმ მოუსვენარი ძილის დროსაც, წარსული ცხად სიზმრებად ესიზმრებოდა.
იმ ღამეს ქარი ამოვარდა, გამეტებით ახლიდა ხის ტოტებს ერთმანეთს. საშინელი, ავი ღმუილით ქროდა. ქარიშხალი ჩრდილებად ცეკვავდა საძინებლის კედლებზე. ვიწექი საბანში ბავშვივით მოკუნტული, გატრუნული და საკუთარ ავად მომზირალ ანარეკლს ავყურებდი ჭერზე უზარმაზარ აკრული სარკეში.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია