და როცა სიამოვნებისგან მოდუნებულმა ტერამ თვალები დახუჭა, პირველად გაიფიქრა ნილიამმა, რომ ეს ყველაფერი არც თუ ისე ცუდი იყო, როგორც მასთავიდან წარმოედგინა

მოკლედ კიდევ სამიოდე უაზრო წესი ეწერა კონტრაქტში წიგნთან დაკავშირებით და უმეტესად სულ მის სასახლიდან არ წაღებას, არ გავრცელებას და ასე შემდეგ ეხებოდა. თუმცა აზრადაც არ მომსვლია წიგნი სადმე წამეღო. ისედაც არ ვიზამდი ამას

- ამდენს ნუ ფიქრობ, -გულიანად გაეცინა უცნობს, -ხანდახან ზედმეტი ფიქრი საზიანოა ან უბრალოდ ფუჭად დროის კარგვა, როდის მიხვდებით ადამიანები რომ არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა დროის გარდა, დრო ყველაზე ძვირფასი რამ არის რაც გაგაჩნიათ, სხვა ყველაფერი უაზრობაა...

ყოველთვის, როცა ტერა ზღაპარს კითხულობდა, სრულიად სჯეროდა ხოლმე, რომ თუ ზღაპრებს ფანტაზიის მჭიდრო და ჯადოსნურ საბურველს შემოხსნიდა, ხელთ ყველაზე მეტი სინამდვილე დარჩებოდა. დიდად არ გიჟდებოდა ბაყაყებზე, თუმცა მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბავშვი ეთქმოდა, ერთხელ მოზრდილ გომბეშოსაც კი აკოცა ზიზღით თვალდახუჭულმა

- ამდენს ნუ ფიქრობ, -გულიანად გაეცინა უცნობს, -ხანდახან ზედმეტი ფიქრი საზიანოა ან უბრალოდ ფუჭად დროის კარგვა, როდის მიხვდებით ადამიანები რომ არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა დროის გარდა, დრო ყველაზე ძვირფასი რამ არის რაც გაგაჩნიათ, სხვა ყველაფერი უაზრობაა...

მიყვარს როცა ფიქრისთვის და ჩემს გონებაში ამ ბოლო დროს აღმოჩენილი უცნაური და სიბნელით სავსე ნაპრალებიდან ამომავალი იდუმალი ჩურჩულის მოსმენისთვის დრო მაქვს, სიჩუმე... ღმერთო ხანდახან რა კარგია როცა ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე დგას...

- ამდენს ნუ ფიქრობ, -გულიანად გაეცინა უცნობს, -ხანდახან ზედმეტი ფიქრი საზიანოა ან უბრალოდ ფუჭად დროის კარგვა, როდის მიხვდებით ადამიანები რომ არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა დროის გარდა, დრო ყველაზე ძვირფასი რამ არის რაც გაგაჩნიათ, სხვა ყველაფერი უაზრობაა...

ესეც უცნაური წესი იყო. ყველა ინტერესიან ადამიანს გაუჩნდებოდა სასახლეში სტუმრობის სურვილი. და რა დაშავდებოდა ახლოდან თუ ნახავდნენ მას? და ამის გარდა იყო კიდევ რამდენიმე ერთმანეთზე უარესი სულელური აკრძალვა, რაც უმეტესად იმას გულისხმობდა, რომ მეთვალყურე მაგარი უჟმური, არაკომუნიკაბელური, არასტუმართმოყვარე, უინტერესო და მოსაწყენი ვინმე უნდა ყოფილიყო.

მიყვარს როცა ფიქრისთვის და ჩემს გონებაში ამ ბოლო დროს აღმოჩენილი უცნაური და სიბნელით სავსე ნაპრალებიდან ამომავალი იდუმალი ჩურჩულის მოსმენისთვის დრო მაქვს, სიჩუმე... ღმერთო ხანდახან რა კარგია როცა ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე დგას...