პოსტმოდერნიზმისა და კლასიციზმის ნაზავი. ინტერპრეტაცია და ბორხესისეული დაცინვა. ერთი სუნთქვით წასაკითხი მოთხრობა. კოლხეთი, რომი და საბერძნეთი მოთხრობის წრეა, ამ წრეში უნდა იპოვოს მკითხველმა ხალისი.
4
4.47
Ra Ve
ადმინიდა როცა სიამოვნებისგან მოდუნებულმა ტერამ თვალები დახუჭა, პირველად გაიფიქრა ნილიამმა, რომ ეს ყველაფერი არც თუ ისე ცუდი იყო, როგორც მასთავიდან წარმოედგინა
4.44
Ra Ve
ადმინიმოკლედ კიდევ სამიოდე უაზრო წესი ეწერა კონტრაქტში წიგნთან დაკავშირებით და უმეტესად სულ მის სასახლიდან არ წაღებას, არ გავრცელებას და ასე შემდეგ ეხებოდა. თუმცა აზრადაც არ მომსვლია წიგნი სადმე წამეღო. ისედაც არ ვიზამდი ამას
4.89
Ra Ve
ადმინიყოველთვის, როცა ტერა ზღაპარს კითხულობდა, სრულიად სჯეროდა ხოლმე, რომ თუ ზღაპრებს ფანტაზიის მჭიდრო და ჯადოსნურ საბურველს შემოხსნიდა, ხელთ ყველაზე მეტი სინამდვილე დარჩებოდა. დიდად არ გიჟდებოდა ბაყაყებზე, თუმცა მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბავშვი ეთქმოდა, ერთხელ მოზრდილ გომბეშოსაც კი აკოცა ზიზღით თვალდახუჭულმა
- ნუ ხარ ჩუმად თქვი რამე. - ვეუბნები პეტრეს და მის მომზადებულ ცხელ ყავას წარბშეუხრელად ვწრუპავ. სულ რაღაც მეორე დღეა ახალ სახლში გადმოვედი და ჯერ მოთმინებით ვუძლებ მის მოჟამულ სახეს. მესმის რაც აღიზიანებს, მაგრამ ნერვები მეშლება, რომ სიტუაციის სირთულეს ვერ აღიქვამს. წარმოიდგინეთ ურჩხულებით სავსე ქალაქი. ადამიანის სახით შენიღბული ქმნილებები, რომლებიც ჩვენს გვერდით ცხოვრობენ და მზად არიან სული წაგართვან
მაჯის საათს უკვე მეათასედ დავხედე და აი ისიც როგორც იქნა, ცვლის დამთავრებამდე დარჩენილია ოცი წუთი. საათის გაცვეთილ შესაკრავებს თითს ვუსვამ, უამრავი მოგონება მოიწევს წინ და სახეში მეხლება. უდედოდ დარჩენილი ბავშვების დაუსრულებელი ტირილი ეხლაც ცხადად ჩამესმის ყურებში. ჩაბნელებულ დერეფანში პირველი ჩხუბი მახსენდება, შენიშვნები მომვლელისგან, რომელსაც მედდას ვეძახდით. დალილავებული სხეული და სახე დასისხლიანებული
4.45
Ra Ve
ადმინიერთგვარ ექსტაზს განიცდიდა ქალი. და აღარც ის აშინებდა ,რომ მის ზემოთ საწოლის თავზე მჯდარ დრაკონის ქანდაკებას თვალები წითლად უელავდა. ლავასავით ბორგავდა კაცი მის მორჩილ სხეულზე და მის არსებას ყლუპ ყლუპად შთანთქავდა. სვამდა და ვერ იკლავდა წყურვილს.
4.71
Ra Ve
ადმინიუცნაური ამბები კი რატომღაც სწორედ ბებიამისის სიკვდილის შემდეგ დაიწყო. ან ცოტა უფრო ადრე, დაახლოებით ათი წლის წინ, როცა როზა 21 წლის გახდა. თვალები დახუჭა როზამ და ათი წლის წინანდელი 30 აპრილის გახსენება სცადა...
4.56
სოფია ვიბლიანი
- ,,თამაშის დროა’’ - მომმართა ქალმა ყველაზე ლამაზი ხმით, რაც კი ოდესმე მსმენია და ყველაფერი გაქრა… გონს რომ მოვედი - ვცახცახებდი. სრულიად განსხვავებულ სივრცეში აღმოვჩნდი. თეთრი თოვლისგან შთანთქმული ტყე იყო. ციოდა...
© 2026 ყველა უფლება დაცულია