მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...

გათხრილი საფლავის წინ თვალცრემლიანი კაცი მხრებჩამოყრილი იდგა და შვილების და ყველა იქ თავმოყრილი ჭირისუფლების წინაშე ფიცს სდებდა: „გპირდები, ჩემო დიანა, რომ შენს ადგილს არავინ დაიკავებს. მე ცოლს აღარ მოვიყვან! არასდროს!“ კაცის გულმხურვალე სიტყვებმა ბევრს ცრემლი მოჰგვარა თვალებზე - როგორ ჰყვარებია ცოლი.

-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს.. -რომლის.. -დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.

წლები ვცხოვრობდი განდობილებთან, წლები ისე გადიოდა, დროთა სვლას ვერ ვგრძნობდი. თანდათან მავიწყდებოდა საკუთარი თავი, ყველაფერს ფარავდა უდროო სივრცის, თუ დროის მარყუჟის დაუნდობელი მდინარება.

მას შემდეგ, რაც ასე გაუგებრად აიკვიატა ელფი. მისი საიდუმლოს გაგების სურვილმა შეიპყრო. უთვალთვალებდა ყველგან და ყოველთვის.  ჩრდილივით დაჰყვებოდა უკან. არ უსმენდა არც მისი ქცევით შეშფოთებულ მეგობარს და არც საკუთარ საღ აზრს.

კარზე ფრთხილმა კაკუნმა გამოაფხიზლა ფიქრებში წასული ალექსანდრე. თავი ასწია და დამშვიდება სცადა, ახლა აღარ ეჩვენებოდა ეფეს სიტყვები ეჭვიანი ქალის ფანტაზიად. ეფე და ეჭვიანობა? საკუთარ თავზე ჩაეცინა.  ნეტავ კი მართლაც ეჭვი ყოფილიყო!

სისხლის საცავის რკინის კარი მძიმედ გაიღო. ჩადენილის გამო სინანული გაუკრთა ბაჩანას სახეზე, მაგრამ გვიანი იყო. თვალი თანამოაზრესავით ჩაუკრა ქალმა და საცავში გასხლტა.

სახლის პარმაღზე იდგა სანდრო და საღამოს ბინდბუნდში გახვეულ და წითელ ვარდებში ჩაფლულ ეზოს გაჰყურებდა. თუმცა ფიქრებით ძალიან შორს იყო. აქ გატარებულ ბავშვობას იხსენებდა. მაშინაც ჰყვაოდნენ წითელი ვარდები.

უკვე ბნელოდა სასახლის სახურავი რომ გამოჩნდა ასწლოვანი ხეების მიღმა. ყოველთვის ბავშვობიდან მოყოლებული უცნაურ იდუმალებას განიცდიდა, როცა ამ სახლს ხედავდა. მაგრამ ახლა მხოლოდ სიხარულს გრძნობდა.