ყოველთვის, როცა ტერა ზღაპარს კითხულობდა, სრულიად სჯეროდა ხოლმე, რომ თუ ზღაპრებს ფანტაზიის მჭიდრო და ჯადოსნურ საბურველს შემოხსნიდა, ხელთ ყველაზე მეტი სინამდვილე დარჩებოდა. დიდად არ გიჟდებოდა ბაყაყებზე, თუმცა მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბავშვი ეთქმოდა, ერთხელ მოზრდილ გომბეშოსაც კი აკოცა ზიზღით თვალდახუჭულმა

ესეც უცნაური წესი იყო. ყველა ინტერესიან ადამიანს გაუჩნდებოდა სასახლეში სტუმრობის სურვილი. და რა დაშავდებოდა ახლოდან თუ ნახავდნენ მას? და ამის გარდა იყო კიდევ რამდენიმე ერთმანეთზე უარესი სულელური აკრძალვა, რაც უმეტესად იმას გულისხმობდა, რომ მეთვალყურე მაგარი უჟმური, არაკომუნიკაბელური, არასტუმართმოყვარე, უინტერესო და მოსაწყენი ვინმე უნდა ყოფილიყო.

ეს ცოტათი უცნაური, თუმცა ძალიან საინტერესო ისტორია ჩემი და ვერას ერთობლივი ნამუშევარია, ყოველი თავის დასაწყისშია ავტორი მითითებული, იმედია ისიამოვნებთ ამ ექსპერიმენტის შედეგით.

მთელი ღამე ფიქრში გავატარე, ვცდილობდი ოდნავ მაინც მივმხვდარიყავი, რა სურდა ზაქარიას ჩემგან. ეს მიპატიჟება ძალიან უცნაურად მეჩვენებოდა. არაფერი უთქვამს, ოდანავადაც არ მიუნიშნებია, რას შეეხებოდა ჩვენი საუბარი. ამაო ფიქრით დაღლილმა თვალები დავხუჭე და დაძინება ვცადე

ცხრამეტი წელი არ არის ისეთი ასაკი როცა დანამდვილებით იცი რა გსურს ცხოვრებისგან, მაგრამ არც ისეთი ასაკია, შეცდომის დაშვებისას თავი იმით გაიმართლო რომ ბავშვი იყავი...

- მე მამიკომ მაჭამოს, -ნიტა როგორც ყოველთვის ჯიუტობს, მკლავებს ვშლი და ისიც მოხერხებულად მაბობღდება მუხლებზე, მეხუტება, თავს მკერდზე მადებს, პატარა ხელებს მხვევს, თავზე ვკოცნი, აბურდულ თმას ვუსწორებ...

ალბათ, როცა საუკუნე ცხოვრობ, ყველაფერი გბეზრდება და სულერთი ხდება. კვლავ საკუთარ თავს უფრო გაეპასუხა ზაქარია, ვიდრე მე._ მაგრამ ფაქტია ქალბატონო ამანიტა, რომ არა თქვენი გაუფრთხილებელი ვიზიტი, ალბათ ცუდად იქნებოდა ჩემი საქმე

მასპინძელოო! დავიძახე ხმამაღლა._ ზაქარია! არის სახლში ვინმე? ხმა არავის გაუცია. შუა ჰოლში გავჩერდი და იქაურობა მოვათვალიერე. სასახლის გოთიკური ერთობ პირქუში ვიზუალის მიუხედავად ინტერიერი სრულიად თანამედროვე აღმოჩნდა.

შენ იყავი! არაფერი მომჩვენებია! შენ იყავი! ვუმტკიცებდი საკუთარ თავს და ისე განვიცდიდი მღელვარებას, თითქოს ამ წამს ჩემს წინ იდგა. _ და თუ შენ არ ხარ, მაშინ ვინც არ უნდა იყოს ძალიან გგავდა. იმ წამს იმაზე დავფიქრდი, ვისურვებდი თუ არა მის ასლთან შეხვედრას. ან თუ შევხვდებოდი, რა მოხდებოდა ამის შემდეგ.