- ჭაობიდან ამოიყვანა, გვერდით ედგა დიდებისკენ მიმავალ გზაზე, მისთვის საკუთარი მარადიული არსებობა დათმო, იღბალი და სიმდიდრე აჩუქა, მან კი ასე უბრალოდ, დაუნანებლად გაუშვა თავისი ცხოვრებიდან და რის გამო?

მასპინძელოო! დავიძახე ხმამაღლა._ ზაქარია! არის სახლში ვინმე? ხმა არავის გაუცია. შუა ჰოლში გავჩერდი და იქაურობა მოვათვალიერე. სასახლის გოთიკური ერთობ პირქუში ვიზუალის მიუხედავად ინტერიერი სრულიად თანამედროვე აღმოჩნდა.

შენ იყავი! არაფერი მომჩვენებია! შენ იყავი! ვუმტკიცებდი საკუთარ თავს და ისე განვიცდიდი მღელვარებას, თითქოს ამ წამს ჩემს წინ იდგა. _ და თუ შენ არ ხარ, მაშინ ვინც არ უნდა იყოს ძალიან გგავდა. იმ წამს იმაზე დავფიქრდი, ვისურვებდი თუ არა მის ასლთან შეხვედრას. ან თუ შევხვდებოდი, რა მოხდებოდა ამის შემდეგ.

სითეთრე ყველაფერს შლის, წყვდიადსაც აუბნევს გზას. ფიფქები ავსებენ გულს გულს, რომელიც არ მაქვს...“ თვალდახუჭულს თავი ფანჯრის მინაზე მქონდა მიყრდნობილი. მანქანის მონოტონურ ხმას ვუსმენდი და ფიქრებში ამ აკვიატებულ ლექსს ვიმეორებდი გონებაში.

1004

სადღაც სასწაულის მოლოდინში ერთნაირად ანთია სანთელი ფანჯარაშიც და მეოცნებეს გულშიც ♡ „ცხოვრება მოულოდნელობითაა სავსე, ზოგჯერ სასწაული მაშინ ხდება როცა უკვე იმედს კარგავ.“

ხმა ნახევარსარდაფის ფანჯრებიდან გამოდიოდა რომელიც თითქმის ბოლომდე იყო თოვლით დაფარული, ფანჯარას მიუახლოვდა, ჩაიმუხლა, თოვლი მოაცილა და ისეთი რამ დაინახა პირზე ხელი აიფარა რომ გაოცებისგან ხმამაღლა არ ეკივლა...

- გოგოებო შემოიტანეთ ფლუგენგეგენხოლენი, -ისევ დასჭექა მაკამ.  - რაო რა თქვა რა მოიტანეთო? ნათიას გადაულაპარაკა ნუცამ, სანდრომ კი ისეთი ღმუილი ატეხა აშკარად მიხვდა რას ნიშნავდა ეს გრძელი და მეტად უცნაური სიტყვა.

მთელი ქვეყნის მაშტბით პირველი ჩემი აივანი და ფანჯრები იწყებენ ციმციმს. მითუფრო ნაძვისხეზე ვგიჟდები. მისი მორთვა ჩემთვის რაღაც ჯადოსნურთან ასოცირდება. უზარმაზარი ნაძვის ხე მაქვს. ჩემი ერთ ოთახიანის ნახევარი მას უკავია, ანუ წელიწადის ამ პერიოდში მე მისი მდგმური ვარ