დიდი ხნის შემდეგ პირველად მეძინა მშვიდად. უსიზმროდ, უშფოთველად და მისი წასვლა არ გამიგია. როცა გათენდა ის აღარ იყო. მაგრამ მისი სურნელი ავსებდა ოთახს, სახლს,  ჩემს არსებას. ის მეტი იყო, ვიდრე მე. ის იყო ყველაფერი და მე შემეშინდა მისი დაკარგვის.

მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...

- ქალბატონი ელი დღეიდან თავის ყოფა ცხოვრებას მოეშვება. - ამბობს გოგა და ელის მკაცრი სახით უყურებს.       - თითქოს და ის არ მეყო რომ ბინაში მარტო გამაგდე. - ამოიოხრა ელიმ მობეზრებით.

ნოველა დასრულებულია. "სასაფლაოზე, მზე საშკათი ამოდის". დაბადება. სამყაროს აღქმა. სინათლე. გაურკვევლობა, ვერ ერკვევი სად ხარ. ბავშვობიდან რაღაცები გახსოვს. ასე სამი ორი წლის რომ იყავი. სიონში დასვენება. ზაფხულის თბილი საღამო.  მოგონებების შეგროვებას იწყებ, უკვე სამი წლიდან. შენს შემთხვევაში ასეა, სხვისი რა გითხრა. ზოგს ისიც ახსოვს, როგორ დაიბადა და დედის მუცელში, რას აკეთებდა.

ფრენა ყველაფერი იყო პრინცესასთვის, ფრენა და თავისუფლება, თუმცა პრინცის სიყვარული უფრო მეტად უღირდა, ერთი საყვედური არ უთქვამს ისე ჩაიკლა წყენა გულში და გადაწყვიტა ფრთები საერთოდ დაევიწყებინა ოღონდ კი მის გვერდით ყოფილიყო...

იმ დროს ანამ ჯერ კიდევ არ იცოდა ,რომ მისი სიყვარული უკვე მკვდარი იყო, რადგან მაგ მომენტისთვის ხრწნა ჯერ კიდევ არ იყო დაწყებული.მოგვიანებით ,როცა მკვდარი სიყვარულის გახრწნილი ცხედარი აბზარდება და ეს სიმყრალე მომწამვლელი ტოქსინებივით მოედება მთელ მის არსებას , მხოლოდ მაშინ აღმოაჩენს ანა რომ ყველაფერი უკვე დიდი ხნის დასრულებული ყოფილა.

იმ დროს ანამ  ჯერ კიდევ არ იცოდა ,რომ მისი სიყვარული უკვე მკვდარი იყო, რადგან მაგ მომენტისთვის   ხრწნა ჯერ კიდევ  არ იყო დაწყებული.მოგვიანებით ,როცა მკვდარი სიყვარულის გახრწნილი ცხედარი აბზარდება და ეს  სიმყრალე მომწამვლელი ტოქსინებივით მოედება მთელ მის არსებას , მხოლოდ მაშინ აღმოაჩენს ანა რომ ყველაფერი უკვე დიდი ხნის დასრულებული ყოფილა.

წვიმამ მოულოდნელად დასცხო. მზიამ თავის შეფარება ვერსად მოასწრო და ისე გაილუმპა, კაბა ტანზე მიეტმასნა და წვიმის წვეთები წურწურით ჩამოსდიოდა. ქუჩაში ჩქარი ნაბიჯით მამავალს უცებ მანქანამ გაუჩერა და „დაბრძანდით, ქალბატონო,“ – კარი გაუღო მძღოლმა. შეციებულ და გაწუწულ მზიას მძღოლისთვის არც შეუხედავს, ისე ჩაჯდა მანქანის უკანა სავარძელში..

აუუ ბიჭო რა უაზრო დღეა! რაა რომ ამ წვიმამაც აღარ გადაიღო ჯინაზე, ფული მაინც გვქონდეს რა, დავსხდებოდით სადმე, სამმაგი ბურგერი მშია. წაიბუზღუნა ნიკამ და როცა მეგობრის საპასუხო ბუზღუნი ვერ გაიგონა.