© 2026 ყველა უფლება დაცულია
სადღაც სასწაულის მოლოდინში ერთნაირად ანთია სანთელი ფანჯარაშიც და მეოცნებეს გულშიც ♡ „ცხოვრება მოულოდნელობითაა სავსე, ზოგჯერ სასწაული მაშინ ხდება როცა უკვე იმედს კარგავ.“
ნოველა დასრულებულია. "სასაფლაოზე, მზე საშკათი ამოდის". დაბადება. სამყაროს აღქმა. სინათლე. გაურკვევლობა, ვერ ერკვევი სად ხარ. ბავშვობიდან რაღაცები გახსოვს. ასე სამი ორი წლის რომ იყავი. სიონში დასვენება. ზაფხულის თბილი საღამო. მოგონებების შეგროვებას იწყებ, უკვე სამი წლიდან. შენს შემთხვევაში ასეა, სხვისი რა გითხრა. ზოგს ისიც ახსოვს, როგორ დაიბადა და დედის მუცელში, რას აკეთებდა.
იდეალური სამეგობრო წრე ერთ წამში დაინგრა, როცა თიკა, მათი მეგობარი, მოკლული იპოვეს. ყველა შოკირებულია. მკვლელი მათ შორის არის. პოლიცია საქმეს მალევე ხურავს, მაგრამ ქრისტის ცხოვრების მიზანი ხდება დამნაშავის პოვნა. ასევე ერთერთი საბედისწერო შემთხვევის შემდეგ კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება მისი პირადი ურთიერთობა საყვარელ ადამიანთან. P.s მწერლობაზე პრეტენზია არ მაქვს. წერა ჩემი ჰობია, ამიტომ ძალიან მკაცრად ნუ განმსჯით.
ის ვინ არის? თავით ანიშნა ნაცნობ მიმტანს ბართან მდგომ სანტას ქუდიან გოგონაზე, რომელიც საახალწლო სიმღერას აყოლებდა სხეულს. ლამაზზე უფრო ბავშვური გოგო იყო. ნათელი მზერით და ღიმილისგან ლოყაზე გაჩენილი ფოსოებით.
ჩემი ხალათი კი პირდაპირ ბაბუამის ბატონ არისტოს ჰქონდა მიფენილი სახეზე არაბი ქალის ჩადრივით. ისევ დანარჩენ ჰიპოკრატეებს გადავხედე, ისხდნენ და თვალებდაჭყეტილები მომჩერებოდნენ. მე კი ანატომიური შიშველი მანეკენივით გაშეშებული ვიდექი. საკუთარი თავი შევათვალიერე და სირცხვილის ცეცხლი წამეკიდა.
Cuervo blanco_ ს სამოთხის მინდვრები. ვდებ მისივე თხოვნით. წაიკითხეთ და გამოხატეთ თქვენი აზრი. ეს არის ამბავი, რომელზეც კარგახანს მსჯელობდა მეოცნებეთა ლიგა, რადგან ამ ამბავს არ ჰყავს დადებითი პერსონაჟი და თან ამასთან საკუთარი ფარული ფიქრების პოვნას და გააზრებას გაიძულებს.
წლების წინ გამოკეტილ სახლში დაბრუნდნენ. და ისეთი შეგრძნება ჰქონდათ, თითქოს მხოლოდ გუშინ გაიხურეს სახლის კარი. სადაც არ უნდა იცხოვროს ადამიანმა, როგორც არ უნდა მოერგოს და შეეგუოს ახალ ცხოვრებას, ვერასდროს ვერსად იგრძნობს იმ მშობლიურ მყუდროებას , როგორსაც მშობლიური სახლის კედლებში.
სასაცილიოა, ერთ დღეს გადაუჭრელი პრობლემები რამდენად უმნიშვნელოები შეიძლება გახდნენ, როცა მართლაც რეალურ სირთულეებს შეეჩეხები ადამიანი. არჩევანი რომ მქონოდა, იმ ძველ ცხოვრებაში დავრჩებოდი და იქიდან ცხვირსაც კი არ გამოვყოფდი, მაგრამ ვაი რომ ჩემი ბედი ჯერ კიდევ არ იყო გარკვეული. მე ოცდაოთხი წლის მეამბოხე და ჯიუტი, ესეც ალბათ გენეტიკური მემკვიდრეობა იყო
გამარჯობა, ეს ისტორია ცოტა განსხვავებულია, ვინც ჩემს ამბებს კითხულობთ ,კი მიხვდებიდით, რომ რამე კონკრეტულ ჟანრში არ ვწერ. იმას ვწერ, რაც მეხალისება. ამიტომ გეტყვით, რომ ეს ამბავი ფენტეზია, და ვისაც არ გიყვართ მსგავსი თემატიკა უბრალოდ გვერდი აუარეთ, ან თუ მაინც წაიკითხავთ, არ დამიწყოთ მერე რეალური არაა, დრო დავკარგე, ასე და ისე,
ძვირფასო მკითხველებო, ამბავი დაურედაქტირებელია და ბევრი შეცდომაა გრამატიკული. პირველი ვერსიაა ერთ_ერთი პირველი ამბის. ახლა ამის რედაქტირებისთვის არ მცალია. თუ წაიკითხავთ, არ იწუწუნოთ მერე. თუ არადა დაელოდეთ რედაქტირებულ ვერსიას.