***
მოკლე აღწერა
რა უცნაური რამეა სიკვდილი. ისე მოგადგება კარზე,ვერც გაიგებ. ან თუ იგებ და ისიც ნელ-ნელა,მტანჯველია. გათამამებულია ამ ბოლო დროს,ვისაც კი ხელს გამოჰკრავს ყველა მიჰყავს,სირცხვილის გრძნობა აღარ გააჩნია.
დატოვე შეფასება
5
კომენტარები
რა უცნაური რამეა სიკვდილი. ისე მოგადგება კარზე,ვერც გაიგებ. ან თუ იგებ და ისიც ნელ-ნელა,მტანჯველია. გათამამებულია ამ ბოლო დროს,ვისაც კი ხელს გამოჰკრავს ყველა მიჰყავს,სირცხვილის გრძნობა აღარ გააჩნია.
5
4.75
antonio gover
ცხოვრება ზედმეტად ხანმოკლეა იმისთვის რომ თუნდაც ათასში ერთხელ, საკუთარ თავთან მარტო დასარჩენად ვერ გამოვნახოთ დრო, არავის და არაფრის გამო არ ღირს საკუთარი თავის დაკარგვა, ეს კარგად დაიმახსოვრე...
ქუჩის კუთხეში იწვა, ქვეითთა გადასასვლელიდან ასე ათიოდე ნაბიჯში, იქ სადაც გარემოვაჭრეებს ტროტუართან ერთად სამანქანო გზის ნაწილიც გადაეკეტათ... გვერდით მცირე ზომის ზურგჩანთა ედო.
4.05
lucien vanserra
- გოგოზე ვფიქრობ რომლის აივანიც ფერადი ყვავილებით არის მორთული და რომელიც საკუთარ ეზოზე ოცნებობს, ეზოზე რომელშიც აუცილებლად იქნება კლემატისებით დაფარული ხის ფანჩატური.
4.92
ლალი კუტალაძე
კობა ნაღვლიანად შესცქეროდა მესამე სართულის ჩაბნელებულ ფანჯრებს, სადაც უდარდელი და უზრუნველი ცხოვრება ჰქონდა. თავს ევლებოდნენ და ნებისმიერ სურვილს უსრულებდნენ. ეჰ, რა დრო იყო! მერე ხელი მოჰკიდა მძიმე ჩანთებს და მანქანამდე მიათრია.
4.83
ლალი კუტალაძე
დილიდან ვზივარ ოფისში და როგორც ყოველთვის ველოდები კლიენტს. გარეთ უღიმღამო ამინდია, ჟინჟლავს. კლიენტურა ძალიან შემცირდა. ყველა ამაზე წუწუნებს. ან რა მიკვირს! ვისაც საზღვარგარეთ გასამგზავრებელი საბუთები ვუთარგმნე, ოჯახით გადაიხვეწა უცხოეთში, უკან არავინ დაბრუნებულა. შემოდის ახალგაზრდა ქალი შეწუხებული სახით. მაწვდის ხელნაწერს სათარგმნად. - რა ენაზე გნებავთ თარგმნა, ქალბატონო?
4.32
ნუნუ ბარბაქაძე
მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...
4.42
antonio gover
- მე მამიკომ მაჭამოს, -ნიტა როგორც ყოველთვის ჯიუტობს, მკლავებს ვშლი და ისიც მოხერხებულად მაბობღდება მუხლებზე, მეხუტება, თავს მკერდზე მადებს, პატარა ხელებს მხვევს, თავზე ვკოცნი, აბურდულ თმას ვუსწორებ...
ჩავედით ქუთაისში, დედაჩემმა იქვე ქარხანასთან ახლოს მდებარე პარკში დამტოვა, დამსვა, დამარიგა არსად წახვიდეო და თვითონ პურის რიგში ჩადგა, ვიჯექი და ვაკვირდებოდი იქაურობას, მახსოვს როგორ მოდიოდა ხალხი რომ პარკის შუაგულში მდებარე ონკანზე აევსოთ თან მოტანილი ჭურჭელი...
© 2026 ყველა უფლება დაცულია