სხეულის ანატომია, რელიგიური დოგმები და ბიოლოგიური რეალობა: სექსის, სიამოვნებისა და ევოლუციის პარადოქსები
მოკლე აღწერა
თეოლოგიურ, ფილოსოფიურ და ისტორიულ კონტექსტში ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად დასმული კითხვა ეხება პირველი ადამიანების — ადამისა და ევას ცხოვრებას სამოთხეში. ტრადიციული ქრისტიანული სწავლება და ინტერპრეტაცია ცალსახად მიიჩნევს, რომ სანამ ისინი შემეცნების ნაყოფს გასინჯავდნენ, სექსუალური ცხოვრება არ ჰქონდათ.
სხეულის ანატომია, რელიგიური დოგმები და ბიოლოგიური რეალობა: სექსის, სიამოვნებისა და ევოლუციის პარადოქსები
დასაწყისი: სამოთხის იდილია და აკრძალული ნაყოფი
თეოლოგიურ, ფილოსოფიურ და ისტორიულ კონტექსტში ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად დასმული კითხვა ეხება პირველი ადამიანების — ადამისა და ევას ცხოვრებას სამოთხეში. ტრადიციული ქრისტიანული სწავლება და ინტერპრეტაცია ცალსახად მიიჩნევს, რომ სანამ ისინი შემეცნების ნაყოფს გასინჯავდნენ, სექსუალური ცხოვრება არ ჰქონდათ.
ამ მოსაზრების ძირითადი არგუმენტები ეფუძნება უმანკოების მდგომარეობას, სადაც სხეულებრივი ვნებები და გამრავლების მექანიზმი მხოლოდ ადამიანის „ცოდვით დაცემის“ შემდეგ გაჩნდა. ბიბლიური მიმდევრობაც ამას უსვამს ხაზს: ცოდვით დაცემისთანავე მათ „იხილეს, რომ შიშველნი იყვნენ“, ხოლო სექსუალური კავშირის პირველი ნახსენები („და შეიცნო ადამმა ევა...“) ზუსტად სამოთხიდან განდევნის შემდეგ ხდება. ზოგიერთი მისტიკური და ეზოთერული მიმდინარეობა (მაგალითად, გნოსტიკური) სრულიად განსხვავებულად უყურებს ამ ამბავს და ნაყოფის გასინჯვას თვითშემეცნებისა და თავისუფალი ნების მოპოვების ეტაპად მიიჩნევს, სადაც ფიზიკური სიყვარულიც ამავე ახალი რეალობის ნაწილი გახდა.
სხეულის დიზაინი და რეპროდუქციული სისტემის გამოცანა
ლოგიკური კითხვა, რომელიც ბუნებრივად იბადება, ასეთია: თუ ღმერთმა ადამიანები „კაცად და ქალად“ შექმნა და პირველივე მცნებაში უთხრა „ინაყოფიერეთ და იმატეთ“, მაშინ რისთვის სჭირდებოდათ სხეულს სასქესო ორგანოები და რეპროდუქციული სისტემა?
ამაზე თეოლოგებს რამდენიმე პასუხი აქვთ:
პოტენციალი სამოთხის გარეთ: გამრავლების უნარი ღმერთმა თავიდანვე ჩადო ადამიანის დიზაინში, მაგრამ სხვა დროისა და პირობებისთვის. შუა საუკუნეების ზოგიერთი თეოლოგის აზრით, ეს პროცესი იქნებოდა სრულიად სუფთა, ყოველგვარი ცხოველური ვნებისა და ტკივილის გარეშე.
სხეულებრივი მთლიანობა: ფიზიკური სხეული ყველა თავისი ორგანოთი შეიქმნა, რადგან მატერიალური სამყარო ამას მოითხოვდა. სასქესო ორგანოები აღიქმება როგორც სქესობრივი დიფერენციაციის ნაწილი, რომელიც დაცემის შემდეგ იქცა რეალობად.
ანთროპომორფიზმი: აქვს თუ არა ღმერთს რეპროდუქციული ორგანოები?
თუ ღმერთმა ადამიანი თავის სახედ და ხატად შექმნა და მიანიჭა სხეულის მთლიანობა, ჩნდება კითხვა — აქვს თუ არა თავად ღმერთს რეპროდუქციული ორგანოები? კლასიკური რელიგიური პასუხი ამაზე არაა.
„ხატი და მსგავსება“ არ გულისხმობს ფიზიკურ მსგავსებას, რადგან ღმერთი არის სული. ფიზიკური სქესი და მატერიალური გამრავლება მატერიალური სამყაროს კანონია. შემოქმედს არ სჭირდება ის მექანიზმები, რომლებიც მან თავისი ქმნილებების გადასარჩენად დააწესა (ისევე, როგორც ღმერთს არ სჭირდება საჭმლის მომნელებელი სისტემა, მიუხედავად იმისა, რომ მან შექმნა ის).
ღმერთის ძის ფენომენი და იესოს მიწიერი ბუნება
ქრისტიანული დოგმატიკის ცენტრში დგას განკაცების ფენომენი — ღმერთის ძე (ლოგოსი) ისტორიის გარკვეულ მომენტში მოევლინა სამყაროს მამაკაცის სხეულით. იესო ქრისტე იყო ერთდროულად სრული ღმერთი და სრული ადამიანი.
მისი მამრობითი სხეულით წარმოდგენა აიხსნება „ახალი ადამის“ კონცეფციით, სადაც პირველი ადამის დაცემა ახალმა ადამმა მორჩილებით გამოისყიდა. მიუხედავად იმისა, რომ იესო იყო სრული ადამიანი, მას სექსუალური ცხოვრება არ ჰქონია. მიზეზი ისაა, რომ ის არ იყო „დაცემული“ ადამიანი პირველყოფილი ცოდვის მემკვიდრეობით, ხოლო მისი მისია მიწიერ ოჯახურ ყოფასა და გამრავლებაზე დადგა — ის მთლიანად საკაცობრიო სულიერ გამოხსნას ემსახურებოდა.
მსხვერპლშეწირვა და სისხლის საკრალურობა: ტაბუ თუ კონტროლი?
თუკი ადამის შვილებმა (კენმა და აბელმა) მსხვერპლშეწირვა (სისხლის დაღვრა, სიცოცხლის მოკვდინება) ღვთისადმი მსახურების პრაქტიკად აქციეს, რატომ არ გახდა სექსი — სიცოცხლის შექმნის აქტი — მსხვერპლის ან შეწირვის ფორმა?
მსხვერპლშეწირვა იყო ღვთისთვის იმის აღიარება, რომ მთელი სიცოცხლე მას ეკუთვნის (მიძღვნა/დაბრუნება), მაშინ როცა სექსი ჰორიზონტალური, ადამიანთაშორისი პროცესია. თუმცა, როდესაც ვსაუბრობთ ქალწულობის პირველ სისხლსა და ზოგადად სექსუალურ ტაბუებზე, კრიტიკული და ფსიქოლოგიური ანალიზი აჩვენებს, რომ ისტორიულად ეს სისტემები მჭიდროდ იყო დაკავშირებული საზოგადოებრივი წესრიგის, კონტროლისა და ადამიანური ენერგიების მართვის მექანიზმებთან.
ბიოლოგიური რეალობა vs. თეოლოგიური დოგმები
რელიგიური დოგმების მიმართულებით მრავალი წინააღმდეგობა იკვეთება, როდესაც ვუყურებთ რეალურ ბიოლოგიასა და ბუნებას:
პართენოგენეზი (ქალწულებრივი შობა ბუნებაში): მიუხედავად იმისა, რომ სექსუალური გამრავლება ნორმაა, ბუნებაში არსებობენ ორგანიზმები (ზოგიერთი ხვლიკი, მწერი, ზვიგენი), რომლებსაც მამრის მონაწილეობის გარეშე, თავად შეუძლიათ შთამომავლობის გაჩენა. ეს ნიშნავს, რომ სიცოცხლეს არ აქვს მკაცრად მიბმული ერთი, უცვლელი ფორმა.
სიამოვნებისთვის სექსი ცხოველებში: დელფინები, შიმპანზეები და ბონობოები სექსით სიამოვნებისთვის და სოციალური კავშირების გასამყარებლად დაკავდებიან და არა მხოლოდ გამრავლებისთვის. ეს ფაქტი ანგრევს იდეას, თითქოს სექსუალური სიამოვნება „ადამიანის დაცემის“ შედეგად გაჩენილი ვნებაა — სიამოვნება ბუნებრივი ბიოლოგიური დიზაინის ნაწილია.
ანატომიური „სატყუარა“ (ჯი-წერტილი): ადამიანის სხეულში ისეთი ანატომიური დეტალების არსებობა, როგორიცაა უმაღლესი სიამოვნების ზონები, აჩვენებს, რომ სიამოვნება თავიდანვე იყო ჩადებული სხეულში. ეს ქმნის თეოლოგიურ პარადოქსს: თუ სექსუალური სიამოვნება ცოდვაა, რატომ ჩადო შემოქმედმა სხეულში ეს მექანიზმი?
ინვიტროგანაყოფიერება და „ბიწიერი“ სულის მითი
ლოგიკური შეკითხვა ჩნდება ინვიტროგანაყოფიერების (IVF) შესახებაც. თუკი ტრადიციული თეოლოგია ამტკიცებს, რომ ჩვეულებრივი სექსი ვნებისა და დაცემულობის ნიშანია, მაშინ ლაბორატორიულად, ყოველგვარი ცხოველური ჟინის გარეშე ჩასახული ბავშვი (კოლბის ბავშვი) თეორიულად უფრო „სუფთა“ უნდა იყოს.
რეალურად, თეოლოგია ამტკიცებს, რომ ნებისმიერი ბავშვი სულიერად სუფთაა. „პირველყოფილი ცოდვა“ არ არის ფიზიკური სექსის ან სიამოვნების ბრალი, არამედ ზოგადად ადამიანური ბუნების მოკვდავობისა და ღვთისგან დაშორებული მდგომარეობის სიმბოლოა. მიუხედავად ამისა, ეკლესია IVF-ს ხშირად აკრიტიკებს არა ბავშვის „ბიწიერების“, არამედ პროცესის მეთოდოლოგიისა და ბუნებრივი ქორწინების კონტექსტის დარღვევის გამო.
შეჯამება
ჩვენი მსჯელობა აჩვენებს ღრმა უფსკრულს მკაცრ რელიგიურ დოგმებსა და რეალურ ბიოლოგიას შორის. მაშინ, როცა რელიგიური ტრადიცია ცდილობს სექსი, სიამოვნება და სხეულებრივი ვნებები დააკავშიროს ადამიანის ზნეობრივ ვარდნასა და „დაცემასთან“, თავად ბუნება — თავისი ანატომიური დიზაინით, სიამოვნების ზონებით, ცხოველთა სამყაროს ქცევებითა და გამრავლების ალტერნატიული მექანიზმებით — სრულიად საპირისპიროს ამტკიცებს. სიამოვნება და სექსი არ არის ადამიანური დაცემის პროდუქტი; ისინი მილიონობით წლის განმავლობაში არსებული ბუნებრივი და სიცოცხლის გადარჩენის უმთავრესი მექანიზმებია.
0