სიკვდილის ფერები: რა იმალება შედევრების მიღმა

მუმიის ყავისფერი: მე-16 საუკუნეში მხატვრები დაფქულ მუმიებს იყენებდნენ საღებავის მისაღებად. ზოგიერთ ცნობილ ტილოზე დატანილია ადამიანის ნეშთი საღებავის სახით.

პარიზის მწვანე: ეს ფერი დარიშხანით მზადდებოდა. ხშირად იმ მხატვრებს, რომლებიც მას იყენებდნენ, ჰალუცინაციები და კანის დაავადებები ეწყებოდათ.

ტყვიის თეთრი: მისი არაჩვეულებრივი ეფექტის მიუხედავად, ტყვიის თეთრი ნელნელა წამლავსა მხატვრებს.

ძვლის შავი: ეს ფერი მიიღებოდა ცხოველების ძვლების დაწვის შედეგად. ფერი იყო იდეალური ნახატებისთვის, თუმცა უცნაური წარმოსადგენია ნახატზე დატანილი ნეშთები.

კოშინელი: ეს იყო წითელი ფერი, რომელიც დასრესილი მწერებისგან მიიღებოდა. ერთი კილოგრამი საღებავისთვის საჭირო იყო დაახლოებით, 150,000 მწერი.

სინაბარი: ეს ბუნებრივი მინერალი კაშკაშა წითელ ფერს იძლეოდა, მაგრამ შეიცავდა ვერცხლისწყალს. იმ მაღაროში მუშაობა, სადაც სინაბარს მოიპოვებდნენ, ფაქტობრივად სასიკვდილო განაჩენი იყო.

დღეს, როცა თანამედროვე ხელოვნება უსაფრთხო, სინთეტიკური საღებავებით იქმნება, ძველი ოსტატების ტილოები მაინც სხვაგვარად გვაჯადოებს. შესაძლოა, ეს სწორედ იმის ბრალია, რომ ყოველი ფერის მიღმა ნამდვილი დრამა იმალება — დაფხვნილი მუმიები, მომაკვდინებელი დარიშხანი თუ მილიონობით მწერის სიცოცხლე.

ჩვენს წინაშე არსებული შედევრები მხოლოდ მხატვრის ნიჭის ნაყოფი კი არა, ადამიანის იმ დაუოკებელი სურვილის სიმბოლოა, რომ ნებისმიერ ფასად, თუნდაც საკუთარი სიცოცხლისა და საღი აზრის ხარჯზე, მარადიული სილამაზე შექმნას. ასე რომ, როცა შემდეგ ჯერზე მუზეუმში კაშკაშა წითელ ან ღრმა შავ ფერს დაინახავთ, გახსოვდეთ: ეს მხოლოდ საღებავი არ არის, ეს არის ისტორია, რომელიც ერთ დროს სუნთქავდა, წამლავდა და კლავდა.

გვიღირს კი სილამაზე ასეთ მსხვერპლად?