🎮 რატომ არის ამდენი ახალგაზრდა დამოკიდებული ვიდეო თამაშებზე? 🎮

მცირე ინფორმაცია

ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ვიდეო თამაშები ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ გასართობ აქტივობად იქცა. ვიდეო თამაშების ინდუსტრიის ბრუნვამ მსოფლიო მასშტაბით თითქმის 100 მილიარდი დოლარი შეადგინა. გასართობი პროგრამული უზრუნველყოფის ასოციაციამ (ESA) აჩვენა, რომ მაგ: აშშ-ს ყველა ოჯახის 75 პროცენტს ჰყავს მინიმუმ ერთი ადამიანი, რომელიც თამაშობს ვიდეო თამაშებს, უმეტესად 18 წლამდე ასაკის პირთა 70 პროცენტი რეგულარულად დაკავებულია თამაშებით.
მიუხედავად იმისა, რომ თამაშების სარგებელი დაფიქსირებულია; გაუმჯობესებული კოგნიტური პროცესებით, როგორიცაა დავალებების შესრულება, ყურადღების კონტროლი და ინფორმაციის დამუშავების სიჩქარე, მეცნიერთა უმეტესობა თანხმდება ვიდეო თამაშების პათოლოგიური გამოყენების პოტენციურ რისკზე. თამაშებში ჩართული პირების დიდი რაოდენობა, როგორც ჩანს, ამას აკეთებს იმ ხარისხით ან ფორმით, რაც მათზე ნეგატიურ შედეგებს იწვევს.
სათამაშო აშლილობა შეტანილია დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციის (ICD 11) მე-11 რევიზიაში, რომელიც განისაზღვრება, როგორც საკმარისი სიმძიმის სათამაშო ქცევა, რომელიც იწვევს ფუნქციის მნიშვნელოვან დარღვევას. სათამაშო აშლილობას ასევე ახასიათებს კონტროლის დარღვევა და გაგრძელება არასასურველი ეფექტების არსებობის მიუხედავად (WHO, 2018). ფსიქიკური აშლილობების დიაგნოსტიკური და სტატისტიკური სახელმძღვანელო (DSM-5) ინტერნეტ სათამაშო აშლილობას განსაზღვრავს, როგორც მდგომარეობას, რომელიც მოითხოვს შემდგომ კლინიკურ ჩარევას და კვლევას.
ზოგიერთი მეცნიერი სათამაშო აშლილობის კლინიკურ დიაგნოზად გამოყენებას ნაადრევად მიიჩნევს და შეშფოთებას გამოთქვამს ნორმალური ქცევის პათოლოგიზირების რისკის შესახებ. სხვები გამოთქვამენ ვალდებულებას, სისტემატურად განასხვავონ ჩართულობა და დამოკიდებულება, რათა თავიდან აიცილონ მძიმე შედეგები.
მეორე მხრივ, აზარტული თამაშების სფეროს მკვლევარები გვთავაზობენ კრიტერიუმების რანჟირებას, რათა განასხვავონ მაღალი ჩართულობის და შესაძლოა ნაკლებად დამანგრეველი თამაშები პრობლემური ან დამოკიდებულების გამომწვევი თამაშებისგან. ისინი აღწერენ, თუ როგორ ასოცირდება კრიტერიუმები ტოლერანტობა, განწყობის მოდიფიკაცია და კოგნიტური მნიშვნელობა მაღალ ჩართულობასთან და არა აუცილებლად დამოკიდებულებასთან, მაშინ როდესაც საპირისპირო ეხება კრიტერიუმებს: აბსტინენცია, რეციდივი, კონფლიქტი და პრობლემები.
აქედან გამომდინარე, კვლევები გვთავაზობს „ძირითადი მიდგომის“ გამოყენებას, სისტემას, რომელიც განასხვავებს მაღალი ჩართულობის მქონე მოთამაშეებს პრობლემური და დამოკიდებული მოთამაშეებისგან, ამ უკანასკნელი კრიტერიუმების (აფსიდი, რეციდივი, კონფლიქტი და პრობლემები) ხაზგასმით, ზუსტი და რელევანტური გავრცელების შესაფასებლად, მაშინ როდესაც თამაშებზე დამოკიდებულების პოტენციური დიაგნოზი, სავარაუდოდ, დაკავშირებული იქნება ჩარევასთან და თანმხლებ დაავადებებთან და არა ჩართულობასთან.
საბოლოოდ შეგვიძლია ვივარაუდოთ რომ თამაშებზე დამოკიდებულება ახდენს გავლენას ფსიქიკური ჯანმრთელობაზე და სოციალურ ურთიერთობებზე. ექსპერტები აღნიშნავენ, რომ პათოლოგიური აზარტული თამაშების გავრცელება მსოფლიოში 3.05 პროცენტს შეადგენს. თითქმის ორი ათწლეულის კვლევის მიუხედავად, ამ სფეროში კვლავ მიმდინარეობს დებატები და დავები დიაგნოსტიკურ კრიტერიუმებთან დაკავშირებით. კონსენსუსის არარსებობა გავლენას ახდენს გავრცელების შესახებ ანგარიშებზე, ასევე თანმხლები დაავადებების შეფასებებზე და, შესაბამისად, მდგომარეობის შუამავლობით მნიშვნელობაზე.


რჩევა უფროსებს

რატომ არის ამდენი ახალგაზრდა დამოკიდებული ვიდეო თამაშებზე? იქნებ ეს თქვენი ბრალია ძვირფასო უფროსებო, მეტი დრო გაატარეთ ბავშვებთან, გააკეთეთ ისე რომ დაგავდნენ სხვადასხვა ფიზიკური აქტივობით, ხშირად ეთამაშეთ სხვადასხვა თამაშები, მაგ: ფეხბურთი, კალათბურთი, ჭადრაკი და ა.შ ეცადეთ დააინტერესოთ სპორტით, ხელოვნებით ცხოველებთან ურთიერთობით, ბუნების მრავალფეროვნებით, წაიყვანეთ სალაშქროდ, სათევზაოთ, უბრალოდ იცხოვრეთ მათთან ერთად ☺️