დრო გადის, არ ვიცი ნელა თუ სწრაფად. მხოლოდ კედლებზე ჩრდილები იცვლიან ადგილს. აქ კედლები თოვლისფერია. გრძნობაც ისეთი მაქვს, თითქოს თოვლში ვარ ჩაფლული. აქ არ არის მუსიკა. ყოველ შემთხვევაში მე არ მესმის...
4.43
4.44
Ra Ve
ადმინიმოკლედ კიდევ სამიოდე უაზრო წესი ეწერა კონტრაქტში წიგნთან დაკავშირებით და უმეტესად სულ მის სასახლიდან არ წაღებას, არ გავრცელებას და ასე შემდეგ ეხებოდა. თუმცა აზრადაც არ მომსვლია წიგნი სადმე წამეღო. ისედაც არ ვიზამდი ამას
4.89
Ra Ve
ადმინიყოველთვის, როცა ტერა ზღაპარს კითხულობდა, სრულიად სჯეროდა ხოლმე, რომ თუ ზღაპრებს ფანტაზიის მჭიდრო და ჯადოსნურ საბურველს შემოხსნიდა, ხელთ ყველაზე მეტი სინამდვილე დარჩებოდა. დიდად არ გიჟდებოდა ბაყაყებზე, თუმცა მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბავშვი ეთქმოდა, ერთხელ მოზრდილ გომბეშოსაც კი აკოცა ზიზღით თვალდახუჭულმა
4.31
Ra Ve
ადმინიესეც უცნაური წესი იყო. ყველა ინტერესიან ადამიანს გაუჩნდებოდა სასახლეში სტუმრობის სურვილი. და რა დაშავდებოდა ახლოდან თუ ნახავდნენ მას? და ამის გარდა იყო კიდევ რამდენიმე ერთმანეთზე უარესი სულელური აკრძალვა, რაც უმეტესად იმას გულისხმობდა, რომ მეთვალყურე მაგარი უჟმური, არაკომუნიკაბელური, არასტუმართმოყვარე, უინტერესო და მოსაწყენი ვინმე უნდა ყოფილიყო.
4.41
lucien vanserra
ეს ცოტათი უცნაური, თუმცა ძალიან საინტერესო ისტორია ჩემი და ვერას ერთობლივი ნამუშევარია, ყოველი თავის დასაწყისშია ავტორი მითითებული, იმედია ისიამოვნებთ ამ ექსპერიმენტის შედეგით.
4.53
Ra Ve
ადმინიმთელი ღამე ფიქრში გავატარე, ვცდილობდი ოდნავ მაინც მივმხვდარიყავი, რა სურდა ზაქარიას ჩემგან. ეს მიპატიჟება ძალიან უცნაურად მეჩვენებოდა. არაფერი უთქვამს, ოდანავადაც არ მიუნიშნებია, რას შეეხებოდა ჩვენი საუბარი. ამაო ფიქრით დაღლილმა თვალები დავხუჭე და დაძინება ვცადე
4.44
la lita
ცხრამეტი წელი არ არის ისეთი ასაკი როცა დანამდვილებით იცი რა გსურს ცხოვრებისგან, მაგრამ არც ისეთი ასაკია, შეცდომის დაშვებისას თავი იმით გაიმართლო რომ ბავშვი იყავი...
4.27
antonio gover
- მე მამიკომ მაჭამოს, -ნიტა როგორც ყოველთვის ჯიუტობს, მკლავებს ვშლი და ისიც მოხერხებულად მაბობღდება მუხლებზე, მეხუტება, თავს მკერდზე მადებს, პატარა ხელებს მხვევს, თავზე ვკოცნი, აბურდულ თმას ვუსწორებ...
ალბათ, როცა საუკუნე ცხოვრობ, ყველაფერი გბეზრდება და სულერთი ხდება. კვლავ საკუთარ თავს უფრო გაეპასუხა ზაქარია, ვიდრე მე._ მაგრამ ფაქტია ქალბატონო ამანიტა, რომ არა თქვენი გაუფრთხილებელი ვიზიტი, ალბათ ცუდად იქნებოდა ჩემი საქმე
© 2026 ყველა უფლება დაცულია