იმ საწოლში სადაც უამრავი ვნებიანი ღამე გვქონდა გატარებული ჩაცმულები ვიწექით ერთმანეთის გვერდით და შუაღამემდე თვალგახელილები შევყურებდით ფანჯრიდან შემომავალი მთვარის შუქით განათებულ ჭერზე მოთამაშე ჩრდილებს...
4.58
დრო გადის, არ ვიცი ნელა თუ სწრაფად. მხოლოდ კედლებზე ჩრდილები იცვლიან ადგილს. აქ კედლები თოვლისფერია. გრძნობაც ისეთი მაქვს, თითქოს თოვლში ვარ ჩაფლული. აქ არ არის მუსიკა. ყოველ შემთხვევაში მე არ მესმის...
4.28
Ra Ve
ადმინიროცა მარტო ვრჩები საკუთარ თავთან, მიტანს აუტანელი სურვილი, მყავდეს ისეთი ადამიანი, ვისი ნდობაც შეიძლება. ვისაც მივენდობი და დავისვენებ თავად. ვინც იქნება მტკიცე კედელი, მყუდრო სახლი, საიმედო თავშესაფარი და ჩემი გალავანი.
4.33
lucien vanserra
ბნელა, ირგვლივ ისეთი წყვდიადია გამეფებული თვალთან თითს ვერ მიიტან, ქარი ნელ-ნელა ძლიერდება, ალბათ მალე წვიმასაც დაიწყებს, ჩაბნელებულ ვერანდაზე ვზივარ, ჭიქა ღვინოსთან ერთად, მიყვარს ასეთი ამინდი, ასეთ დროს გონებას ვასვენებ, ვდუნდები, ვმშვიდდები, ვფიქრობ...
4.76
ლალი კუტალაძე
ენუემენტი ის მწარე განცდაა, როდესაც იღებ პასუხს კითხვაზე, რომელიც დიდი ხანია გაწუხებს და გსურს წარსულში დაბრუნდე, რათა საკუთარ თავს მომავლის შესახებ უამბო. ზოგჯერ გინდა დაბრუნდე წარსულში, რომ საკუთარ თავს მოუყვე შენს მომავალზე. მომავალში შენ უკვე ყველა კითხვაზე იცი პასუხი, რაც ასე გაწუხებდა, და გინდა დაბრუნდე წარსულში, რომ ამცნო საკუთარ თავს ამის შესახებ.
4.44
lucien vanserra
ამ მოკლე მაგრამ საკმაოდ საინტერესო ისტორიაში აღწერილია ქართული და ამერიკული მენტალიტეტების შეუთავსებლობა და დამახინჯებული, არასწორი შეხედულებები მთელი რიგი საკითხების შესახებ...
4.42
ლილა ნესი
ადმინინელ-ნელა ააყოლა თვალი სხეულზე, ურცხვად, ხარბად ათვალიერებდა და უკვე იმაზე იწყებდა ფიქრს რომ ზედმეტად გაუგრძელდა მარხვა, კეფაზე ხელებშემოწყობილი, ბედნიერად მომღიმარი რომ შემობრუნდა მისკენ მამაკაცი და მოტკეცილ ტრუსში გამოკვალთული უზარმაზარი ღირსება რომ გამოუმზეურა თვალწინ, უნებლიედ შეხტა და მკერდზე გადაივლო უკვე გაგრილებული ჩაი, გამწარებული წამოხტა ფეხზე...
- „გაცვალეთ პარტნიორები,“ - ისმის ხმა. ჩემი ხდება. თითები წელზე მეხება. სითბოს ტალღა სხეულს ყველა ნაწილიდან თავისკენ მიემართება და ისევ უკან ბრუნდება. მისი სუნი ჰაერში რჩება. მწარე, ტკბილი, ცივი, მამაკაცური... თვალებს ვხუჭავ. ვცდილობ ფოკუსირება მუსიკაზე მოვახდინო. ჰო, ჩვენს შორის მუსიკა დგას, მაგრამ ჩემი სხეული სხვა რიტმს მიყვება.
მე მზე მიყვარს. სიცხე. სანაპირო. ეს ერთადერთია რასაც ვერ ვთმობ. მალაგა მენატრება. დილის ხვატი, ფართოდ გახსნილი ფანჯრები. ყავის მწარე არომატი, ტალღების დამამშვიდებელი რიტმი... იქ თითქოს მარილითა და ლიმნის სურნელით გაჯერებული ჰაერიც ფლამენგოს ცეკვავს.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია