აკანკალებულ თითებს მუხლებზე იჭერდა და თვალს ვერ მისწორებდა, ვუყურებდი და ყველანაირად ვცდილობდი მასში ის პატარა გოგონა ამომეცნო რომელიც მახსოვდა თუმცა არ გამომდიოდა, ჩემს წინ ჩემი სასურველი ქალი იჯდა...
4.15
კიმოთე ბრუნდება, ჩემი ოფისის, ჩემი რეკლამის, ჩემს გუნდთან ერთად. ფაქტია ძალიან მიჭირს იმის გათავისება, რომ მხოლოდ მე აღარ მეკუთვნის არც ოფისი და არც საქმე. ოთახში სიცილ-კისკისით შემოდიან. ცოტა ეგოისტობა მეძალება მათ, რომ ვხედავ ასე ბედნიერებს ახალ უფროსთან ერთად, მაგრამ კიმოთე კი არა დედა ბუნება, რომ დამიდგეს წინ, მაინც ვერავინ მაიძულებს ჩემს გუნდთან ურთიერთობის გაფუჭებას.
4.5
მაია აბულაძე
-ეკე, იცი ჩემს ბედნიერებას შენი ვნების ფერი და სუნი აქვს. -ჩემი ვნება რა ფერია ელ? -წითელი, ხასხასა წითელია შენი ვნება, სიგარეტის, ღვინის და შენი სუნი აქვს. -ჩემს ბედნიერებას ატმის სურნელი და ფერი აქვს.
ადრე, ძალიან ადრე, მაშინ როცა ბუნება ჯერ კიდევ ესაუბრებოდა ადამიანს, მაშინ როცა ტყეებში ტყის სულები, მდინარეებში მდინარის ალები სახლობდნენ და ღამეები უჩვეულოდ თბილი და ნათელი იყო, ადამიანებს სცოდნიათ საკუთარი სიკვდილის დრო, იცოდნენ როდის სრულდებოდა დედამიწაზე მათი ყოფნის ხანა და ამის მიხედვით ატარებდნენ საკუთარ ცხოვრებას...
4.69
lucien vanserra
ეს ისტორია მეოცნებეთა ლიგის ექსპერიმენტების სერიიდან გახლავთ, ჩემი და ვერას ერთობლივი ნამუშევარია და ვფიქრობ ნამდვილად მოგხიბლავთ სიუჟეტი და მოულოდნელი, არაორდინალური დასასრული, იწყებს ვერა, ვაგრძელებ მე 😉
3.68
მაია აბულაძე
ხშირად გქონია ალბათ დეჟავიუს შეგრძნება, რომ ეს სადღაც ერთხელ უკვე მოხდა, რომ ეს განცდები და გრძნობები ერთხელ უკვე გამოიარე... უკვე იგრძენი ვენებში მოწოლილი სწრაფი სისხლის ნაკადი. უკვე აგიჩქარდა გული... უფრო სწრაფი გახდა შენი პულსაცია.... სუნთქვა შეწყვიტე... სწრაფად ჩასუნთქული ჰაერის ნაკადისგან ფილტვები გეწვის....
4.11
მაია აბულაძე
- თმას რა უქენი ნინა? - შენს გარდა ვერავი შეეხებოდა, ვერ აიტანდა ხო და დავიჭერი ნაწნავები. - სევდიანი ხმით უპასუხა, ტკივილ გამაყუჩებელი და წყალი მიაწოდა. - ისევ ხომ გაიზრდი ნინა? - ვისთვის ბაილ? - წამალი ძალით ჩაუდო პირში და წყალიც მიაწოდა. - ჩემთვის ნინა.
4.37
ed na
-შენი ერთ-ერთი საყვარელი მწერლის სიტყვები ხომ გახსოვს.. -რომლის.. -დოჩანაშილის.. „დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით“.. ჰოდა, ეს გარდამავალი წამი როდესაც დამიდგა, შენზე შეყვარებული აღმოვაჩინე ჩემი თავი.
წლები ვცხოვრობდი განდობილებთან, წლები ისე გადიოდა, დროთა სვლას ვერ ვგრძნობდი. თანდათან მავიწყდებოდა საკუთარი თავი, ყველაფერს ფარავდა უდროო სივრცის, თუ დროის მარყუჟის დაუნდობელი მდინარება.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია