ხელი მოვხვიე და გულზე მივიხუტე,თმაზე ვაკოცე,კოცნით ჩამოვყევი თმას და ყურის დაბლა დიდხანს ვკოცნიდი. ....ქეთი არ შემკრთალა,არც გამქცევია, მატარებელიც არსად იყო.... მხოლოდ საკურას არხევდა ნიავი და ყვავილებს გვაყრიდა თავზე.
4.47
4.71
ლალი კუტალაძე
დილიდან ვზივარ ოფისში და როგორც ყოველთვის ველოდები კლიენტს. გარეთ უღიმღამო ამინდია, ჟინჟლავს. კლიენტურა ძალიან შემცირდა. ყველა ამაზე წუწუნებს. ან რა მიკვირს! ვისაც საზღვარგარეთ გასამგზავრებელი საბუთები ვუთარგმნე, ოჯახით გადაიხვეწა უცხოეთში, უკან არავინ დაბრუნებულა. შემოდის ახალგაზრდა ქალი შეწუხებული სახით. მაწვდის ხელნაწერს სათარგმნად. - რა ენაზე გნებავთ თარგმნა, ქალბატონო?
4.05
Ra Ve
ადმინიდიდი ხნის შემდეგ პირველად მეძინა მშვიდად. უსიზმროდ, უშფოთველად და მისი წასვლა არ გამიგია. როცა გათენდა ის აღარ იყო. მაგრამ მისი სურნელი ავსებდა ოთახს, სახლს, ჩემს არსებას. ის მეტი იყო, ვიდრე მე. ის იყო ყველაფერი და მე შემეშინდა მისი დაკარგვის.
4.09
მაია აბულაძე
- თმას რა უქენი ნინა? - შენს გარდა ვერავი შეეხებოდა, ვერ აიტანდა ხო და დავიჭერი ნაწნავები. - სევდიანი ხმით უპასუხა, ტკივილ გამაყუჩებელი და წყალი მიაწოდა. - ისევ ხომ გაიზრდი ნინა? - ვისთვის ბაილ? - წამალი ძალით ჩაუდო პირში და წყალიც მიაწოდა. - ჩემთვის ნინა.
4.44
ნუნუ ბარბაქაძე
მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...
4.48
ლალი კუტალაძე
გათხრილი საფლავის წინ თვალცრემლიანი კაცი მხრებჩამოყრილი იდგა და შვილების და ყველა იქ თავმოყრილი ჭირისუფლების წინაშე ფიცს სდებდა: „გპირდები, ჩემო დიანა, რომ შენს ადგილს არავინ დაიკავებს. მე ცოლს აღარ მოვიყვან! არასდროს!“ კაცის გულმხურვალე სიტყვებმა ბევრს ცრემლი მოჰგვარა თვალებზე - როგორ ჰყვარებია ცოლი.
წლები ვცხოვრობდი განდობილებთან, წლები ისე გადიოდა, დროთა სვლას ვერ ვგრძნობდი. თანდათან მავიწყდებოდა საკუთარი თავი, ყველაფერს ფარავდა უდროო სივრცის, თუ დროის მარყუჟის დაუნდობელი მდინარება.
4.5
Ra Ve
ადმინიმას შემდეგ, რაც ასე გაუგებრად აიკვიატა ელფი. მისი საიდუმლოს გაგების სურვილმა შეიპყრო. უთვალთვალებდა ყველგან და ყოველთვის. ჩრდილივით დაჰყვებოდა უკან. არ უსმენდა არც მისი ქცევით შეშფოთებულ მეგობარს და არც საკუთარ საღ აზრს.
კარზე ფრთხილმა კაკუნმა გამოაფხიზლა ფიქრებში წასული ალექსანდრე. თავი ასწია და დამშვიდება სცადა, ახლა აღარ ეჩვენებოდა ეფეს სიტყვები ეჭვიანი ქალის ფანტაზიად. ეფე და ეჭვიანობა? საკუთარ თავზე ჩაეცინა. ნეტავ კი მართლაც ეჭვი ყოფილიყო!
© 2026 ყველა უფლება დაცულია