იმ უზარმაზარი ხის ქვეშ საკუთარი ხელით გათხარა გაყინული მიწა, არავინ მიიკარა, საკუთარი ხელით გამოიყვანა სახლიდან თეთრ ზეწრებში გახვეული პატარები და თავისსავე გათხრილ საფლავში მშობლებს დაუწვინა მკერდზე...
4.58
ნოველა დასრულებულია. "სასაფლაოზე, მზე საშკათი ამოდის". დაბადება. სამყაროს აღქმა. სინათლე. გაურკვევლობა, ვერ ერკვევი სად ხარ. ბავშვობიდან რაღაცები გახსოვს. ასე სამი ორი წლის რომ იყავი. სიონში დასვენება. ზაფხულის თბილი საღამო. მოგონებების შეგროვებას იწყებ, უკვე სამი წლიდან. შენს შემთხვევაში ასეა, სხვისი რა გითხრა. ზოგს ისიც ახსოვს, როგორ დაიბადა და დედის მუცელში, რას აკეთებდა.
4.25
მარი ბაიდოშვილი
იმ დროს ანამ ჯერ კიდევ არ იცოდა ,რომ მისი სიყვარული უკვე მკვდარი იყო, რადგან მაგ მომენტისთვის ხრწნა ჯერ კიდევ არ იყო დაწყებული.მოგვიანებით ,როცა მკვდარი სიყვარულის გახრწნილი ცხედარი აბზარდება და ეს სიმყრალე მომწამვლელი ტოქსინებივით მოედება მთელ მის არსებას , მხოლოდ მაშინ აღმოაჩენს ანა რომ ყველაფერი უკვე დიდი ხნის დასრულებული ყოფილა.
4.57
მარი ბაიდოშვილი
იმ დროს ანამ ჯერ კიდევ არ იცოდა ,რომ მისი სიყვარული უკვე მკვდარი იყო, რადგან მაგ მომენტისთვის ხრწნა ჯერ კიდევ არ იყო დაწყებული.მოგვიანებით ,როცა მკვდარი სიყვარულის გახრწნილი ცხედარი აბზარდება და ეს სიმყრალე მომწამვლელი ტოქსინებივით მოედება მთელ მის არსებას , მხოლოდ მაშინ აღმოაჩენს ანა რომ ყველაფერი უკვე დიდი ხნის დასრულებული ყოფილა.
4.46
Ra Ve
ადმინიგთხოვთ, ნუ მიეყრდნობით კარს" მზრუნველად აცხადებს ნაცნობი ხმა და მაინც ყველა კარზეა აკრული. გულში ვფიქრობ, ვაითუ გაიღოს? მე მეტროსი მეშინია, სანამ ვაგონი ჩამოდგება ლამის ორი მეტრით შორს ვდგავარ რელსებიდან
მამაკაცური ინიციატივისა და ქალური მოლოდინის დიალოგი საწყისი. თვალებს ვხუჭავ, მინდა იგრძნოს რომ ნამდვილი ძალა თავისუფალ ვნებაშია. ნელი, გაწელილი ნაბიჯები... სამყარო ჩერდება. შემდეგ ტკივილიანი ელეგანტურობის გაიელვება და წამიერი, გაუცნობიერებელი ვნების კვალი. მენჯები ერთმანეთს ეხება. მოძრაობა მკვეთრი, ვნებიანი, აგრესიული. თითოეული ნაბიჯი - დამორჩილების მცდელობა. მოძრაობა და ფანტაზია...
4.78
Ra Ve
ადმინიდიდხანს ვფიქრობდი, როგორ მიმეღწია ყინულის მარადისობამდე. ვფიქრობდი, რომ ისინი მე მელოდნენ. მელოდნენ დაუღლელად, წლების მანძილზე. თუმცა არ მიფიქრია, რომ ეს დღე დადგებოდა და მე აქამდე ოდესმე მივაღწევდი. მივაღწევდი და დარჩენას გავბედავდი....
4.76
ლალი კუტალაძე
ცისია ჩამოვიდა სოფელში. ცისია? სასმელისგან დასიებული და ჩაწითლებული თვალები ძლივს გაახილა ბოჩიამ. გაბრუებული გონება ბოლომდე ვერ აცნობიერებდა ნათქვამს, ხოლო დაბუჟებული სხეული ბოლომდე არ ემორჩილებოდა. - უნდა ვნახო, - ტახტიდან წამოდგომა დააპირა. - საით? ფეხზე ვერ დგები. დაბარბაცდა. ისევ ტახტს გადაემხო. ცისია... ცისია...
ყველა უნაკლოდ მოძრაობს. ყველა ამოსუნთქვა გათვლილია. ყველა ნაბიჯი ერთ მიზანს ემსახურება: სრულყოფილებას. მხოლოდ მე დავფრინავ სხვა გრავიტაციით. - „გაცვალეთ პარტნიორები,“ - ისმის ხმა. ჩემი ხდება. თითები წელზე მეხება. მისი სუნი ჰაერში რჩება. მწარე, ტკბილი, ცივი, მამაკაცური... თითქოს სტერილურ ჰაერში ბუნტის ელემენტი იჭრება, ელვის სისწრაფით ცდილობს თითეული მოლეკულის გაჯერებას და მეც მის ტყვეობაში ვექცევი.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია