დოროთეა ( სრულად )

ავტორი

lucien vanserra

შეფასება

4.41

(34)

1561

მოთხრობა

რომანტიული

გაზიარება:

გამოქვეყნების თარიღი

11. 01. 2025

მოკლე აღწერა

- დოროთეა, -ერთადერთი სიტყვა აღმომხდა და გულზე მივიჭირე ხელი, შემეშინდა, ძალიან შემეშინდა ჩემი ახდენილი სიზმრის, იმ რამდენიმე ნაბიჯის გადადგმის შემეშინდა მასთან რომ მაშორებდა...

დატოვე შეფასება

4.41

(34)

კომენტარები

დაამატე კომენტარი

სურვილების კიდობანი ( სრულად )

ბნელა, ირგვლივ ისეთი წყვდიადია გამეფებული თვალთან თითს ვერ მიიტან, ქარი ნელ-ნელა ძლიერდება, ალბათ მალე წვიმასაც დაიწყებს, ჩაბნელებულ ვერანდაზე ვზივარ, ჭიქა ღვინოსთან ერთად, მიყვარს ასეთი ამინდი, ასეთ დროს გონებას ვასვენებ, ვდუნდები, ვმშვიდდები, ვფიქრობ...

no money, no me ( სრულად )

ამ მოკლე მაგრამ საკმაოდ საინტერესო ისტორიაში აღწერილია ქართული და ამერიკული მენტალიტეტების შეუთავსებლობა და დამახინჯებული, არასწორი შეხედულებები მთელი რიგი საკითხების შესახებ...

ცდუნება ( სრულად )

ნელ-ნელა ააყოლა თვალი სხეულზე, ურცხვად, ხარბად ათვალიერებდა და უკვე იმაზე იწყებდა ფიქრს რომ ზედმეტად გაუგრძელდა მარხვა, კეფაზე ხელებშემოწყობილი, ბედნიერად მომღიმარი რომ შემობრუნდა მისკენ მამაკაცი და მოტკეცილ ტრუსში გამოკვალთული უზარმაზარი ღირსება რომ გამოუმზეურა თვალწინ, უნებლიედ შეხტა და მკერდზე გადაივლო უკვე გაგრილებული ჩაი, გამწარებული წამოხტა ფეხზე...

ნაბიჯებს შორის (სრულად)

- „გაცვალეთ პარტნიორები,“ - ისმის ხმა. ჩემი ხდება. თითები წელზე მეხება. სითბოს ტალღა სხეულს ყველა ნაწილიდან თავისკენ მიემართება და ისევ უკან ბრუნდება. მისი სუნი ჰაერში რჩება. მწარე, ტკბილი, ცივი, მამაკაცური... თვალებს ვხუჭავ. ვცდილობ ფოკუსირება მუსიკაზე მოვახდინო. ჰო, ჩვენს შორის მუსიკა დგას, მაგრამ ჩემი სხეული სხვა რიტმს მიყვება.

ნაბიჯებს შორის (თავი 3)

მე მზე მიყვარს. სიცხე. სანაპირო. ეს ერთადერთია რასაც ვერ ვთმობ. მალაგა მენატრება. დილის ხვატი, ფართოდ გახსნილი ფანჯრები. ყავის მწარე არომატი, ტალღების დამამშვიდებელი რიტმი... იქ თითქოს მარილითა და ლიმნის სურნელით გაჯერებული ჰაერიც ფლამენგოს ცეკვავს.

მე შენი ოცნების ქალი (სრულად)

ისიც ფაქტი იყო, რომ ამ ბოლოს ჩემს სარკესაც დავუმეგობრდი და ძველებურად აღარ გავურბოდი. და რა იყო ამაში რთული? მაინც რატომ ვიყავი მუდმვად თავდაცვის რეჟიმზე? რატომ არ ვცვლიდი იმას , რისი შეცვლაც ქვეყნის დანგრევა და ახლიდან აშენება სულაც არ ყოფილა.

ჩვენ მხოლოდ ათჯერ შევხვდით (სრულად)

მანქანამ ნაცნობ ქუჩაზე აუხვია. სკვერს ჩაუარა გვერდით და ინგას თვალში მოხვდა აცეკვებული ფანტანი. უცებ წამოიწია, მძღოლი შეაჩერა და მზის სათვალე მოიხსნა. არა , თვალი არ ატყუებდა,მისი ვაჟი იდგა მოლბერტზე გაშლილი ტილოს წინ და რაღაცას მხიარულად ხატავდა. ბაჩანა? ბაჩანა და ხატვა? გულწრფელად გაოცდა ქალი.