აჯანყებულები (ცეცხლიდან ყინულამდე)
მოკლე აღწერა
თავისუფლების სახელით დამონებულ ბრბოდ ვიქეცით! იმდენი დავკარგეთ უკან დასახევი აღარ დაგვრჩა. გამარჯვება ან სიკვდილი, რადგან სხვა ყველაფერი ღალატის ტოლფასია.
დატოვე შეფასება
5
კომენტარები
თავისუფლების სახელით დამონებულ ბრბოდ ვიქეცით! იმდენი დავკარგეთ უკან დასახევი აღარ დაგვრჩა. გამარჯვება ან სიკვდილი, რადგან სხვა ყველაფერი ღალატის ტოლფასია.
5
4.38
lucien vanserra
ეს ისტორია მეოცნებეთა ლიგის ექსპერიმენტების სერიიდან გახლავთ, ჩემი და ვერას ერთობლივი ნამუშევარია და ვფიქრობ ნამდვილად მოგხიბლავთ სიუჟეტი და მოულოდნელი, არაორდინალური დასასრული, იწყებს ვერა, ვაგრძელებ მე 😉
ზეგ ჰარის მოკლავენ! სახე შეეცვალა მეთს. _ თავიდან შენ იყავი მათი სამიზნე, უმეტესად უცხოებს ირჩევენ. მაგრამ ჩათვალეს, რომ მოკვდი და ოზიმ, როგორც ჩანს, ჰარიზე შურისძიება გადაწყვიტა. აქამდე შინაური თითქმის არასდროს გაუწირიათ! რა ჯანდაბად აკეთებენ მაგას? უამრავი სულელური რაღაც მინახავს ჩემი ხანგრძლივი მოგზაურობის მანძილზე
4.44
ნუნუ ბარბაქაძე
მაღაზიის კარი შევაღე.არყის ბოთლს ხელი დავავლე.ბევრი არჩევა არც დამიწყია.საფასური გადავიხადე და სწრაფად გამოვედი. ქუჩას მივყვებოდი.არყის ბოთლი გულში მქონდა ჩახუტებული სტაჟიანი ლოთივით...
4.48
ლალი კუტალაძე
გათხრილი საფლავის წინ თვალცრემლიანი კაცი მხრებჩამოყრილი იდგა და შვილების და ყველა იქ თავმოყრილი ჭირისუფლების წინაშე ფიცს სდებდა: „გპირდები, ჩემო დიანა, რომ შენს ადგილს არავინ დაიკავებს. მე ცოლს აღარ მოვიყვან! არასდროს!“ კაცის გულმხურვალე სიტყვებმა ბევრს ცრემლი მოჰგვარა თვალებზე - როგორ ჰყვარებია ცოლი.
სიჩუმე უცნაური რამაა, უმეტესად სასიამოვნოდ ხმაურობს, მაგრამ დუმილი? ეს მეტად რთულია. დუმილი ყოველთვის უწყინარი სიჩუმე არაა, ის შეიძლება იყოს უარი, თანხმობა, მანიპულაცია, ძალადობა, შიში, თავდაცვის არცთუ სახარბიელო საშუალება, თანამონაწილეობა და გულგრილობა.
4.75
Ra Ve
ადმინიშეცდომებს, რომლებსაც წარსულში ვუშვებთ, წარსულსვე ვუტოვებთ და არ ვფიქრობთ იმ გავლენაზე, რასაც ისინი ახდენენ ჩვენს შემდგომ ცხოვრებაზე. ისე ვივიწყებთ, თითქოს ჩვენ თავად არ ვიყავით მათი შემოქმედი. უცნაური ჩვევა აქვს ადამიანს, შეუძლია საკუთარი დიდი თუ პატარა შეცდომები სხვას მარტივად გადააბრალოს.
ხდება ხოლმე ცხოვრებაში, რომ სრულიად მსგავს სიტუაციაში, ერთი ადამიანი მეტად ავლენს სწრაფვას პირველობისკენ, ვიდრე მეორე, ანდაც თანაბარი შესაძლებლობების მიუხედავად, ერთი მეტად სიცოცხლის უნარიანია, ვიდრე მეორე. სტრესი, რომელიც ერთისთვის მოტივატორი ხდება, რომ მიზანს მიაღწიოს, მეორისთვის დასასრული აღმოჩნდება ხოლმე
კლდის ვიწრო ნაპრალის წინ იჯდა. რაღაც ხანი იყო თავს აქ აფარებდა, პატარა ბუნებრივი გამოქვაბული სრულიად კმაროდა მის იმჟამინდელ სიტუაციას. მეტიც კი იყო და სწორედ ეს მეტი დაუთმო მას. აბეზარს, ხმაურიანს, მოუსვენარს.
© 2026 ყველა უფლება დაცულია